حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ عُثْمَانَ وَهُوَ مَحْصُورٌ فِي الدَّارِ وَكَانَ فِي الدَّارِ مَدْخَلٌ مَنْ دَخَلَهُ سَمِعَ كَلاَمَ مَنْ عَلَى الْبَلاَطِ فَدَخَلَهُ عُثْمَانُ فَخَرَجَ إِلَيْنَا وَهُوَ مُتَغَيِّرٌ لَوْنُهُ فَقَالَ إِنَّهُمْ لَيَتَوَاعَدُونَنِي بِالْقَتْلِ آنِفًا . قُلْنَا يَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ . قَالَ وَلِمَ يَقْتُلُونَنِي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ يَحِلُّ دَمُ امْرِئٍ مُسْلِمٍ إِلاَّ بِإِحْدَى ثَلاَثٍ كُفْرٌ بَعْدَ إِسْلاَمٍ أَوْ زِنًا بَعْدَ إِحْصَانٍ أَوْ قَتْلُ نَفْسٍ بِغَيْرِ نَفْسٍ " . فَوَاللَّهِ مَا زَنَيْتُ فِي جَاهِلِيَّةٍ وَلاَ إِسْلاَمٍ قَطُّ وَلاَ أَحْبَبْتُ أَنَّ لِي بِدِينِي بَدَلاً مُنْذُ هَدَانِي اللَّهُ وَلاَ قَتَلْتُ نَفْسًا فَبِمَ يَقْتُلُونَنِي قَالَ أَبُو دَاوُدَ عُثْمَانُ وَأَبُو بَكْرٍ رضى الله عنهما تَرَكَا الْخَمْرَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ .
Abu Umoma ibn Sahl (rahimahulloh) aytadilar: Biz Usmon (roziyallohu anhu) bilan birga edik, u uyda qamal qilingan edi. Uyda bir kirish joyi bor edi — kim u yerga kirsa, saroy maydonidagilarning gaplarini eshitar edi. Usmon u yerga kirdi va rangi oʻzgargan holda biz tomon chiqdi. Soʻng: «Ular hozir meni oʻldirish bilan qoʻrqitmoqdalar», dedi. Biz: «Yo amiral-muʼminin, Alloh ularga qarshi sizga yetarli boʻladi», dedik. (Usmon): «Nima uchun meni oʻldiradilar? Men Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitganman: ‹Musulmon kishining qoni faqat uch narsadan biri sababli halol boʻladi: Islomdan keyin kufr keltirish, yo ehsondan (turmush qurgandan) keyin zino qilish, yoki jonga (oʻldirishga) sabab boʻlmagan holda bir jonni oʻldirish›. Allohga qasamki, men johiliyatda ham, Islomda ham hech qachon zino qilmadim; Alloh meni hidoyat qilganidan beri dinim oʻrniga boshqasini istamadim; biror jonni ham oʻldirmadim. Bas, ular meni nima uchun oʻldiradilar?» dedi. Abu Dovud aytdi: Usmon va Abu Bakr (roziyallohu anhumo) johiliyatda ham aroqni tark etgan edilar.Абу Умома ибн Саҳл (раҳимаҳуллоҳ) айтадилар: Биз Усмон (розияллоҳу анҳу) билан бирга эдик, у уйда қамал қилинган эди. Уйда бир кириш жойи бор эди — ким у ерга кирса, сарой майдонидагиларнинг гапларини эшитар эди. Усмон у ерга кирди ва ранги ўзгарган ҳолда биз томон чиқди. Сўнг: «Улар ҳозир мени ўлдириш билан қўрқитмоқдалар», деди. Биз: «Ё амирал-муъминин, Аллоҳ уларга қарши сизга етарли бўлади», дедик. (Усмон): «Нима учун мени ўлдирадилар? Мен Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитганман: ‹Мусулмон кишининг қони фақат уч нарсадан бири сабабли ҳалол бўлади: Исломдан кейин куфр келтириш, ё эҳсондан (турмуш қургандан) кейин зино қилиш, ёки жонга (ўлдиришга) сабаб бўлмаган ҳолда бир жонни ўлдириш›. Аллоҳга қасамки, мен жоҳилиятда ҳам, Исломда ҳам ҳеч қачон зино қилмадим; Аллоҳ мени ҳидоят қилганидан бери диним ўрнига бошқасини истамадим; бирор жонни ҳам ўлдирмадим. Бас, улар мени нима учун ўлдирадилар?» деди. Абу Довуд айтди: Усмон ва Абу Бакр (розияллоҳу анҳумо) жоҳилиятда ҳам ароқни тарк этган эдилар.