Mugʻiyra ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ikki ayol Huzayl (qabilasi)dan boʻlgan bir kishining (nikohi) ostida edi. Ulardan biri ikkinchisini ustun bilan urib, uni va qornidagi homilasini oʻldirib qoʻydi. Shunda ular janjallashib Nabiy ﷺ huzuriga (hakamlikka) keldilar. Ikki kishidan biri: «Qichqirmagan, yemagan, ichmagan va ovoz chiqarmagan kimsaga qanday qilib diyat toʻlaymiz?», dedi. U zot: «Bu aʼrobiylarning saji (qofiyali nasri)ga oʻxshash sajmidir?», dedilar. Va u zot bu (homila) haqida bir gʻurra (qul yoki choʻri) toʻlashga hukm qilib, uni ayolning oqilasi (otadan boʻlgan erkak qarindoshlari) zimmasiga yukladilar.Муғийра ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Икки аёл Ҳузайл (қабиласи)дан бўлган бир кишининг (никоҳи) остида эди. Улардан бири иккинчисини устун билан уриб, уни ва қорнидаги ҳомиласини ўлдириб қўйди. Шунда улар жанжаллашиб Набий ﷺ ҳузурига (ҳакамликка) келдилар. Икки кишидан бири: «Қичқирмаган, емаган, ичмаган ва овоз чиқармаган кимсага қандай қилиб дият тўлаймиз?», деди. У зот: «Бу аъробийларнинг сажи (қофияли насри)га ўхшаш сажмидир?», дедилар. Ва у зот бу (ҳомила) ҳақида бир ғурра (қул ёки чўри) тўлашга ҳукм қилиб, уни аёлнинг оқиласи (отадан бўлган эркак қариндошлари) зиммасига юкладилар.