حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ سَلَمَةَ يَعْنِي ابْنَ كُهَيْلٍ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ سُوَيْدٍ قَالَلَطَمْتُ مَوْلًى لَنَا فَقَالَ لَهُ أَبِي اقْتَصَّ ثُمَّ قَالَ كُنَّا مَعْشَرَ بَنِي مُقَرِّنٍ سَبْعَةً لَيْسَ لَنَا خَادِمٌ إِلَّا وَاحِدَةٌ فَلَطَمَهَا أَحَدُنَا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَعْتِقُوهَا فَقِيلَ لَهُ لَيْسَ لَهُمْ خَادِمٌ غَيْرُهَا قَالَ لِتَخْدُمَنَّهُمْ فَإِذَا اسْتَغْنَوْا عَنْهَا فَلْيُعْتِقُوهَا
Muoviya ibn Suvayd aytdi: Men bir mavlomizga tarsaki urdim. Shunda otam unga: «Qasos ol», dedi. Soʻng u dedi: Biz — Banu Muqarrin yetti kishi edik, bittadan boshqa xizmatchimiz yoʻq edi. Birimiz unga tarsaki urdi. Shunda Nabiy ﷺ: «Uni ozod qilinglar», dedilar. U zotga: «Ularning undan boshqa xizmatchisi yoʻq», deyildi. U zot: «U ularga xizmat qilib tursin; ular undan behojat boʻlganlarida uni ozod qilsinlar», dedilar.Муовия ибн Сувайд айтди: Мен бир мавломизга тарсаки урдим. Шунда отам унга: «Қасос ол», деди. Сўнг у деди: Биз — Бану Муқаррин етти киши эдик, биттадан бошқа хизматчимиз йўқ эди. Биримиз унга тарсаки урди. Шунда Набий ﷺ: «Уни озод қилинглар», дедилар. У зотга: «Уларнинг ундан бошқа хизматчиси йўқ», дейилди. У зот: «У уларга хизмат қилиб турсин; улар ундан беҳожат бўлганларида уни озод қилсинлар», дедилар.