حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنَا مَسْرُوقُ بْنُ الْمَرْزُبَانِ الْكُوفِيُّ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي زَائِدَةَ قَالَ قَالَ ابْنُ إِسْحَاقَ فَحَدَّثَنِي حُسَيْنُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ الْعَبَّاسِ قَالَ سَمِعْتُ رَبِيعَةَ بْنَ عَبَّادٍ الدِّيلِيَّ قَالَإِنِّي لَمَعَ أَبِي رَجُلٌ شَابٌّ أَنْظُرُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتْبَعُ الْقَبَائِلَ وَوَرَاءَهُ رَجُلٌ أَحْوَلُ وَضِيءٌ ذُو جُمَّةٍ يَقِفُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى الْقَبِيلَةِ وَيَقُولُ يَا بَنِي فُلَانٍ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ آمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَأَنْ تُصَدِّقُونِي حَتَّى أُنْفِذَ عَنْ اللَّهِ مَا بَعَثَنِي بِهِ فَإِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ مَقَالَتِهِ قَالَ الْآخَرُ مِنْ خَلْفِهِ يَا بَنِي فُلَانٍ إِنَّ هَذَا يُرِيدُ مِنْكُمْ أَنْ تَسْلُخُوا اللَّاتَ وَالْعُزَّى وَحُلَفَاءَكُمْ مِنْ الْحَيِّ بَنِي مَالِكِ بْنِ أُقَيْشٍ إِلَى مَا جَاءَ بِهِ مِنْ الْبِدْعَةِ وَالضَّلَالَةِ فَلَا تَسْمَعُوا لَهُ وَلَا تَتَّبِعُوهُ فَقُلْتُ لِأَبِي مَنْ هَذَا قَالَ عَمُّهُ أَبُو لَهَبٍ
Rabiʼa ibn Abbod ad-Diyliy (roziyallohu anhu) aytdi: «Men otam bilan birga yosh yigit boʻlib, Rasululloh ﷺning qabilalarni kezib yurganlariga qarab turardim; u zotning ortlarida gʻilay, yuzi yorugʻ, sochi elkasiga tushgan bir kishi bor edi. Rasululloh ﷺ bir qabila ustida toʻxtab: ‹Ey falonchi oʻgʻillari, albatta men sizlarga Allohning elchisiman; sizlarni Allohga ibodat qilishingizga va Unga hech narsani sherik keltirmasligingizga hamda meni tasdiqlashingizga buyuraman, toki men Alloh meni yuborgan narsani (sizlarga) yetkazay›, der edilar. Rasululloh ﷺ soʻzlarini tugatganlarida, ortlaridagi haligi (kishi): ‹Ey falonchi oʻgʻillari, albatta bu (kishi) sizlardan Lot va Uzzoni hamda Bani Molik ibn Uqaysh qabilasidan boʻlgan ittifoqdoshlaringizni tashlab, oʻzi keltirgan bidʼat va zalolatga oʻtishingizni istaydi. Bas, unga quloq solmanglar va unga ergashmanglar›, der edi. Men otamga: ‹Bu kim?› dedim. U: ‹Uning amakisi Abu Lahab›, dedi».Рабиъа ибн Аббод ад-Дийлий (розияллоҳу анҳу) айтди: «Мен отам билан бирга ёш йигит бўлиб, Расулуллоҳ ﷺнинг қабилаларни кезиб юрганларига қараб турардим; у зотнинг ортларида ғилай, юзи ёруғ, сочи элкасига тушган бир киши бор эди. Расулуллоҳ ﷺ бир қабила устида тўхтаб: ‹Эй фалончи ўғиллари, албатта мен сизларга Аллоҳнинг элчисиман; сизларни Аллоҳга ибодат қилишингизга ва Унга ҳеч нарсани шерик келтирмаслигингизга ҳамда мени тасдиқлашингизга буюраман, токи мен Аллоҳ мени юборган нарсани (сизларга) етказай›, дер эдилар. Расулуллоҳ ﷺ сўзларини тугатганларида, ортларидаги ҳалиги (киши): ‹Эй фалончи ўғиллари, албатта бу (киши) сизлардан Лот ва Уззони ҳамда Бани Молик ибн Уқайш қабиласидан бўлган иттифоқдошларингизни ташлаб, ўзи келтирган бидъат ва залолатга ўтишингизни истайди. Бас, унга қулоқ солманглар ва унга эргашманглар›, дер эди. Мен отамга: ‹Бу ким?› дедим. У: ‹Унинг амакиси Абу Лаҳаб›, деди».