حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ قَالَ أَخْبَرَنَا أَبُو حَمْزَةَ قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ يَقُولُكُنْتُ غُلَامًا أَسْعَى مَعَ الصِّبْيَانِ قَالَ فَالْتَفَتُّ فَإِذَا نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَلْفِي مُقْبِلًا فَقُلْتُ مَا جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَّا إِلَيَّ قَالَ فَسَعَيْتُ حَتَّى أَخْتَبِئَ وَرَاءَ بَابِ دَارٍ قَالَ فَلَمْ أَشْعُرْ حَتَّى تَنَاوَلَنِي قَالَ فَأَخَذَ بِقَفَايَ فَحَطَأَنِي حَطْأَةً قَالَ اذْهَبْ فَادْعُ لِي مُعَاوِيَةَ وَكَانَ كَاتِبَهُ قَالَ فَسَعَيْتُ فَقُلْتُ أَجِبْ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِنَّهُ عَلَى حَاجَةٍ
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Men bola edim, bolalar bilan yugurib yurar edim. Bir qarasam, Allohning Nabiysi ﷺ orqamdan kelayotgan ekanlar. Men: «Allohning Nabiysi ﷺ faqat menga kelgan boʻlsalar kerak», dedim-da, bir hovlining eshigi orqasiga yashirinish uchun yugurdim. Sezmay qolibman, u zot menga yetib kelib, ensamdan tutdilar va bir turtdilar. U zot: «Bor, menga Muoviyani chaqir», dedilar — u u zotning kotiblari edi. Men yugurib borib: «Allohning Nabiysi ﷺga javob ber, u zotning hojatlari bor», dedim.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Мен бола эдим, болалар билан югуриб юрар эдим. Бир қарасам, Аллоҳнинг Набийси ﷺ орқамдан келаётган эканлар. Мен: «Аллоҳнинг Набийси ﷺ фақат менга келган бўлсалар керак», дедим-да, бир ҳовлининг эшиги орқасига яшириниш учун югурдим. Сезмай қолибман, у зот менга етиб келиб, энсамдан тутдилар ва бир туртдилар. У зот: «Бор, менга Муовияни чақир», дедилар — у у зотнинг котиблари эди. Мен югуриб бориб: «Аллоҳнинг Набийси ﷺга жавоб бер, у зотнинг ҳожатлари бор», дедим.