حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ ذَرٍّ عَنْ مُجَاهِدٍ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَكَانَ يَقُولُ وَاللَّهِ إِنْ كُنْتُ لَأَعْتَمِدُ بِكَبِدِي عَلَى الْأَرْضِ مِنْ الْجُوعِ وَإِنْ كُنْتُ لَأَشُدُّ الْحَجَرَ عَلَى بَطْنِي مِنْ الْجُوعِ وَلَقَدْ قَعَدْتُ يَوْمًا عَلَى طَرِيقِهِمْ الَّذِي يَخْرُجُونَ مِنْهُ فَمَرَّ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ فَسَأَلْتُهُ عَنْ آيَةٍ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ مَا سَأَلْتُهُ إِلَّا لِيَسْتَتْبِعَنِي فَلَمْ يَفْعَلْ فَمَرَّ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ فَسَأَلْتُهُ عَنْ آيَةٍ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ مَا سَأَلْتُهُ إِلَّا لِيَسْتَتْبِعَنِي فَلَمْ يَفْعَلْ فَمَرَّ أَبُو الْقَاسِمِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَعَرَفَ مَا فِي وَجْهِي وَمَا فِي نَفْسِي فَقَالَ أَبَا هُرَيْرَةَ فَقُلْتُ لَهُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ الْحَقْ وَاسْتَأْذَنْتُ فَأَذِنَ لِي فَوَجَدْتُ لَبَنًا فِي قَدَحٍ فَقَالَ مِنْ أَيْنَ لَكُمْ هَذَا اللَّبَنُ فَقَالُوا أَهْدَاهُ لَنَا فُلَانٌ أَوْ آلُ فُلَانٍ قَالَ أَبَا هُرَيْرَةَ قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ انْطَلِقْ إِلَى أَهْلِ الصُّفَّةِ فَادْعُهُمْ لِي قَالَ وَأَهْلُ الصُّفَّةِ أَضْيَافُ الْإِسْلَامِ لَمْ يَأْوُوا إِلَى أَهْلٍ وَلَا مَالٍ إِذَا جَاءَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَدِيَّةٌ أَصَابَ مِنْهَا وَبَعَثَ إِلَيْهِمْ مِنْهَا قَالَ وَأَحْزَنَنِي ذَلِكَ وَكُنْتُ أَرْجُو أَنْ أُصِيبَ مِنْ اللَّبَنِ شَرْبَةً أَتَقَوَّى بِهَا بَقِيَّةَ يَوْمِي وَلَيْلَتِي فَقُلْتُ أَنَا الرَّسُولُ فَإِذَا جَاءَ الْقَوْمُ كُنْتُ أَنَا الَّذِي أُعْطِيهِمْ فَقُلْتُ مَا يَبْقَى لِي مِنْ هَذَا اللَّبَنِ وَلَمْ يَكُنْ مِنْ طَاعَةِ اللَّهِ وَطَاعَةِ
Mujohiddan rivoyat qilinadiki, Abu Hurayra (roziyallohu anhu) shunday der edi: Allohga qasamki, men ochlikdan jigarimni yerga bosib yotardim; ochlikdan qornimga tosh bogʻlardim. Bir kuni men ularning chiqadigan yoʻliga oʻtirdim. Abu Bakr (roziyallohu taolo anhu) oʻtdi; men undan Alloh azza va jallaning Kitobidan bir oyatni soʻradim — uni faqat meni (ortidan) ergashtirib ketsin deb soʻragandim, lekin u (shunday) qilmadi. Soʻng Umar (roziyallohu taolo anhu) oʻtdi; men undan Allohning Kitobidan bir oyatni soʻradim — uni faqat meni ergashtirib ketsin deb soʻragandim, lekin u ham qilmadi. Soʻng Abul-Qosim ﷺ oʻtdilar; u zot yuzimdagi va koʻnglimdagi (holatni) bildilar va: «Ey Abu Hurayra!» dedilar. Men u zotga: «Labbay, yo Rasululloh», dedim. U zot: «(Ortimdan) yur», dedilar. Men izn soʻradim, u zot menga izn berdilar. Men bir qadahda sut topdim. U zot: «Bu sut sizlarga qayerdan (keldi)?» dedilar. Ular: «Uni bizga falonchi yoki falonchining oilasi hadya qildi», dedilar. U zot: «Ey Abu Hurayra!» dedilar. Men: «Labbay, yo Rasululloh», dedim. U zot: «Suffa ahlining oldiga borib, ularni mening huzurimga chaqir», dedilar. (Abu Hurayra) aytdi: Suffa ahli Islomning mehmonlari boʻlib, ularning na oilasi, na moli bor edi. Rasululloh ﷺga hadya kelsa, undan (bir qismini) olar va ularga ham undan yuborar edilar. (Abu Hurayra) aytdi: Bu meni xafa qildi; men sutdan bir hoʻplam ichib, qolgan kunim va tunimda undan quvvat olishga umid qilgan edim. Men: «(Chaqiruvchi) elchi menman; qavm kelganida, ularga men beraman — bu sutdan menga nima qoladi?» dedim. Holbuki, Allohga itoat va (Rasuliga) itoatdan oʻzga (chora yoʻq edi)...Мужоҳиддан ривоят қилинадики, Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) шундай дер эди: Аллоҳга қасамки, мен очликдан жигаримни ерга босиб ётардим; очликдан қорнимга тош боғлардим. Бир куни мен уларнинг чиқадиган йўлига ўтирдим. Абу Бакр (розияллоҳу таоло анҳу) ўтди; мен ундан Аллоҳ азза ва жалланинг Китобидан бир оятни сўрадим — уни фақат мени (ортидан) эргаштириб кетсин деб сўрагандим, лекин у (шундай) қилмади. Сўнг Умар (розияллоҳу таоло анҳу) ўтди; мен ундан Аллоҳнинг Китобидан бир оятни сўрадим — уни фақат мени эргаштириб кетсин деб сўрагандим, лекин у ҳам қилмади. Сўнг Абул-Қосим ﷺ ўтдилар; у зот юзимдаги ва кўнглимдаги (ҳолатни) билдилар ва: «Эй Абу Ҳурайра!» дедилар. Мен у зотга: «Лаббай, ё Расулуллоҳ», дедим. У зот: «(Ортимдан) юр», дедилар. Мен изн сўрадим, у зот менга изн бердилар. Мен бир қадаҳда сут топдим. У зот: «Бу сут сизларга қаердан (келди)?» дедилар. Улар: «Уни бизга фалончи ёки фалончининг оиласи ҳадя қилди», дедилар. У зот: «Эй Абу Ҳурайра!» дедилар. Мен: «Лаббай, ё Расулуллоҳ», дедим. У зот: «Суффа аҳлининг олдига бориб, уларни менинг ҳузуримга чақир», дедилар. (Абу Ҳурайра) айтди: Суффа аҳли Исломнинг меҳмонлари бўлиб, уларнинг на оиласи, на моли бор эди. Расулуллоҳ ﷺга ҳадя келса, ундан (бир қисмини) олар ва уларга ҳам ундан юборар эдилар. (Абу Ҳурайра) айтди: Бу мени хафа қилди; мен сутдан бир ҳўплам ичиб, қолган куним ва тунимда ундан қувват олишга умид қилган эдим. Мен: «(Чақирувчи) элчи менман; қавм келганида, уларга мен бераман — бу сутдан менга нима қолади?» дедим. Ҳолбуки, Аллоҳга итоат ва (Расулига) итоатдан ўзга (чора йўқ эди)...