Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Bir kishi yoʻlda ketayotgan edi, uni chanqoqlik qattiq qiynadi. Shunda u bir quduqni topib, unga tushdi va suv ichib chiqdi. Qarasa, bir it chanqoqdan tili osilib, nam tuproqni yalayapti. Kishi: ‹Bu itga ham menga yetgan chanqoqdek chanqoqlik yetibdi›, dedi-da, quduqqa tushib, maxsisini suvga toʻldirdi, soʻng uni ogʻzida tishlab (yuqoriga) chiqquncha koʻtarib chiqib, itni sugʻordi. Shunda Alloh azza va jalla uning (bu ishidan) minnatdor boʻlib, uni magʻfirat qildi», dedilar. «Yo Rasululloh, bizga hayvonlar (uchun qilgan yaxshiligimiz)da ham ajr bormi?» deyildi. U zot: «Har bir nam jigarli (jonivor)da ajr bordir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бир киши йўлда кетаётган эди, уни чанқоқлик қаттиқ қийнади. Шунда у бир қудуқни топиб, унга тушди ва сув ичиб чиқди. Қараса, бир ит чанқоқдан тили осилиб, нам тупроқни ялаяпти. Киши: ‹Бу итга ҳам менга етган чанқоқдек чанқоқлик етибди›, деди-да, қудуққа тушиб, махсисини сувга тўлдирди, сўнг уни оғзида тишлаб (юқорига) чиққунча кўтариб чиқиб, итни суғорди. Шунда Аллоҳ азза ва жалла унинг (бу ишидан) миннатдор бўлиб, уни мағфират қилди», дедилар. «Ё Расулуллоҳ, бизга ҳайвонлар (учун қилган яхшилигимиз)да ҳам ажр борми?» дейилди. У зот: «Ҳар бир нам жигарли (жонивор)да ажр бордир», дедилар.