حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَاصِمِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَاصِمِ بْنِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ عَنْ مَوْلَى ابْنِ أَبِي رُهْمٍ سَمِعَهُ مِنْ أَبِي هُرَيْرَةَيَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اسْتَقْبَلَ أَبُو هُرَيْرَةَ امْرَأَةً مُتَطَيِّبَةً فَقَالَ أَيْنَ تُرِيدِينَ يَا أَمَةَ الْجَبَّارِ فَقَالَتْ الْمَسْجِدَ فَقَالَ وَلَهُ تَطَيَّبْتِ قَالَتْ نَعَمْ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ إِنَّهُ قَالَ أَيُّمَا امْرَأَةٍ خَرَجَتْ مِنْ بَيْتِهَا مُتَطَيِّبَةً تُرِيدُ الْمَسْجِدَ لَمْ يَقْبَلْ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهَا صَلَاةً حَتَّى تَرْجِعَ فَتَغْتَسِلَ مِنْهُ غُسْلَهَا مِنْ الْجَنَابَةِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) atir sepgan bir ayolga roʻpara keldi va: «Qayoqqa bormoqchisan, ey Jabborning choʻrisi?» dedi. U: «Masjidga», dedi. U: «Shuning uchun atir sepdingmi?» dedi. U: «Ha», dedi. Abu Hurayra dedi: Albatta, u zot: «Qaysi bir ayol atir sepgan holda masjidni koʻzlab uyidan chiqsa, u qaytib kelib, janobatdan gʻusl qilgani kabi undan gʻusl qilmaguncha, Alloh azza va jalla uning namozini qabul qilmaydi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) атир сепган бир аёлга рўпара келди ва: «Қаёққа бормоқчисан, эй Жабборнинг чўриси?» деди. У: «Масжидга», деди. У: «Шунинг учун атир сепдингми?» деди. У: «Ҳа», деди. Абу Ҳурайра деди: Албатта, у зот: «Қайси бир аёл атир сепган ҳолда масжидни кўзлаб уйидан чиқса, у қайтиб келиб, жанобатдан ғусл қилгани каби ундан ғусл қилмагунча, Аллоҳ азза ва жалла унинг намозини қабул қилмайди», дедилар.