وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَحَاجَّتْ الْجَنَّةُ وَالنَّارُ فَقَالَتْ النَّارُ أُوثِرْتُ بِالْمُتَكَبِّرِينَ وَالْمُتَجَبِّرِينَ وَقَالَتْ الْجَنَّةُ فَمَا لِي لَا يَدْخُلُنِي إِلَّا ضُعَفَاءُ النَّاسِ سَفَلَتُهُمْ وَغِرَّتُهُمْ فَقَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لِلْجَنَّةِ إِنَّمَا أَنْتِ رَحْمَةٌ أَرْحَمُ بِكِ مَنْ أَشَاءُ مِنْ عِبَادِي وَقَالَ لِلنَّارِ إِنَّمَا أَنْتِ عَذَابِي أُعَذِّبُ بِكِ مَنْ أَشَاءُ مِنْ عِبَادِي وَلِكُلِّ وَاحِدٍ مِنْكُمَا مِلْؤُهَا فَأَمَّا النَّارُ فَلَا تَمْتَلِئُ حَتَّى يَضَعَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ رِجْلَهُ فَتَقُولُ قَطْ قَطْ قَطْ أَيْ حَسْبِي فَهُنَالِكَ تَمْتَلِئُ وَيُزْوَى بَعْضُهَا إِلَى بَعْضٍ وَلَا يَظْلِمُ اللَّهُ مِنْ خَلْقِهِ أَحَدًا وَأَمَّا الْجَنَّةُ فَإِنَّ اللَّهَ يُنْشِئُ لَهَا خَلْقًا
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Jannat va doʻzax bir-biri bilan tortishdilar. Doʻzax: ‹Menga kibrlanuvchilar va zoʻravonlik qiluvchilar (bilan) imtiyoz berildi›, dedi. Jannat esa: ‹Menga nima boʻldiki, ichimga faqat odamlarning ojizlari, pastlari va soddalarigina kiradilar?› dedi. Shunda Alloh azza va jalla jannatga: ‹Sen Mening rahmatimsan, sen orqali bandalarimdan xohlaganimga rahm qilaman›, dedi. Doʻzaxga esa: ‹Sen Mening azobimsan, sen orqali bandalarimdan xohlaganimni azoblayman. Ikkovingizning har biri uchun toʻladigan (miqdor) bordir›, dedi. Doʻzaxga kelsak, u Alloh azza va jalla oyogʻini qoʻymaguncha toʻlmaydi. Shunda u: ‹Boʻldi, boʻldi, boʻldi!› — yaʼni menga yetar, deydi. Mana oʻshanda u toʻladi va uning baʼzi qismi baʼzisiga (siqilib) yigʻiladi. Alloh oʻz xalqidan birortasiga zulm qilmaydi. Jannatga kelsak, Alloh unga (yangi) xalq paydo qiladi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Жаннат ва дўзах бир-бири билан тортишдилар. Дўзах: ‹Менга кибрланувчилар ва зўравонлик қилувчилар (билан) имтиёз берилди›, деди. Жаннат эса: ‹Менга нима бўлдики, ичимга фақат одамларнинг ожизлари, пастлари ва соддаларигина кирадилар?› деди. Шунда Аллоҳ азза ва жалла жаннатга: ‹Сен Менинг раҳматимсан, сен орқали бандаларимдан хоҳлаганимга раҳм қиламан›, деди. Дўзахга эса: ‹Сен Менинг азобимсан, сен орқали бандаларимдан хоҳлаганимни азоблайман. Икковингизнинг ҳар бири учун тўладиган (миқдор) бордир›, деди. Дўзахга келсак, у Аллоҳ азза ва жалла оёғини қўймагунча тўлмайди. Шунда у: ‹Бўлди, бўлди, бўлди!› — яъни менга етар, дейди. Мана ўшанда у тўлади ва унинг баъзи қисми баъзисига (сиқилиб) йиғилади. Аллоҳ ўз халқидан бирортасига зулм қилмайди. Жаннатга келсак, Аллоҳ унга (янги) халқ пайдо қилади», дедилар.