حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ سُهَيْلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ أَنَّهُ قَالَكُنْتُ أَمْشِي مَعَ أَبِي فَاطَّلَعَ أَبِي فِي دَارِ قَوْمٍ فَرَأَى امْرَأَةً فَقَالَ أَمَا إِنَّهُمْ لَوْ فَقَئُوا عَيْنِي لَهُدِرَتْ ثُمَّ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو هُرَيْرَةَ أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ اطَّلَعَ فِي دَارِ قَوْمٍ بِغَيْرِ إِذْنِهِمْ فَفَقَئُوا عَيْنَهُ هُدِرَتْ وَقَالَ عَفَّانُ مَرَّةً عَيْنٌ
Suhayl ibn Abu Solih aytdi: Men otam bilan ketayotgan edim. Otam bir qavmning uyiga qarab, bir ayolni koʻrdi-da: «Agar ular koʻzimni chiqarib yuborsalar, u behuda ketgan boʻlardi», dedi. Soʻng: «Menga Abu Hurayra (roziyallohu anhu) hadis aytdiki, u Nabiy ﷺning shunday deganlarini eshitgan: ‹Kim bir qavmning uyiga ularning iznisiz qarasa, ular esa uning koʻzini chiqarib yuborsalar, u behuda ketgan boʻladi›», dedi. Affon bir marta: «bir koʻz», dedi.Суҳайл ибн Абу Солиҳ айтди: Мен отам билан кетаётган эдим. Отам бир қавмнинг уйига қараб, бир аёлни кўрди-да: «Агар улар кўзимни чиқариб юборсалар, у беҳуда кетган бўларди», деди. Сўнг: «Менга Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) ҳадис айтдики, у Набий ﷺнинг шундай деганларини эшитган: ‹Ким бир қавмнинг уйига уларнинг изнисиз қараса, улар эса унинг кўзини чиқариб юборсалар, у беҳуда кетган бўлади›», деди. Аффон бир марта: «бир кўз», деди.