حَدَّثَنَا قَالَ أَبُو عَبْد الرَّحْمَنِ قَرَأْتُ عَلَى أَبِي هَذَا الْحَدِيثَ وَجَدَهُ فَأَقَرَّ بِهِ وَحَدَّثَنَا بِبَعْضِهِ فِي مَكَانٍ آخَرَ قَالَ حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ هِلَالٍ الْعَبْدِيُّ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ عَنِ ابْنِ سِيرِينَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَتَزَوَّجَ أَبُو طَلْحَةَ أُمَّ سُلَيْمٍ وَهِيَ أُمُّ أَنَسٍ وَالْبَرَاءِ قَالَ فَوَلَدَتْ لَهُ ابْنًا قَالَ فَكَانَ يُحِبُّهُ حُبًّا شَدِيدًا قَالَ فَمَرِضَ الصَّبِيُّ مَرَضًا شَدِيدًا فَكَانَ أَبُو طَلْحَةَ يَقُومُ صَلَاةَ الْغَدَاةِ يَتَوَضَّأُ وَيَأْتِي النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيُصَلِّي مَعَهُ وَيَكُونُ مَعَهُ إِلَى قَرِيبٍ مِنْ نِصْفِ النَّهَارِ وَيَجِيءُ يَقِيلُ وَيَأْكُلُ فَإِذَا صَلَّى الظُّهْرَ تَهَيَّأَ وَذَهَبَ فَلَمْ يَجِئْ إِلَى صَلَاةِ الْعَتَمَةِ قَالَ فَرَاحَ عَشِيَّةً وَمَاتَ الصَّبِيُّ قَالَ وَجَاءَ أَبُو طَلْحَةَ قَالَ نَسَجَتْ عَلَيْهِ ثَوْبًا وَتَرَكَتْهُ قَالَ فَقَالَ لَهَا أَبُو طَلْحَةَ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ كَيْفَ بَاتَ بُنَيَّ اللَّيْلَةَ قَالَتْ يَا أَبَا طَلْحَةَ مَا كَانَ ابْنُكَ مُنْذُ اشْتَكَى أَسْكَنَ مِنْهُ اللَّيْلَةَ قَالَ ثُمَّ جَاءَتْهُ بِالطَّعَامِ فَأَكَلَ وَطَابَتْ نَفْسُهُ قَالَ فَقَامَ إِلَى فِرَاشِهِ فَوَضَعَ رَأْسَهُ قَالَتْ وَقُمْتُ أَنَا فَمَسِسْتُ شَيْئًا مِنْ طِيبٍ ثُمَّ جِئْتُ حَتَّى دَخَلْتُ مَعَهُ الْفِرَاشَ فَمَا هُوَ إِلَّا أَنْ وَجَدَ رِيحَ الطِّيبِ كَانَ مِنْهُ مَا يَكُونُ مِنْ الرَّجُلِ إِلَى أَهْلِهِ قَالَ ثُمَّ أَصْبَحَ أَبُو طَلْحَةَ يَتَهَيَّأُ كَمَا كَانَ يَتَهَيَّأُ كُلَّ يَوْمٍ قَالَ فَقَالَتْ لَهُ يَا أَبَا طَلْحَةَ أَرَأَيْتَ لَوْ أَنَّ رَجُلًا اسْتَوْدَعَكَ وَدِيعَةً فَاسْتَمْتَعْتَ بِهَا ثُمَّ طَلَبَهَا فَأَخَذَهَا مِنْكَ
Abu Abdurrahmon aytdi: Men bu hadisni otamga oʻqib berdim, u uni topib, unga iqror boʻldi va uning bir qismini boshqa joyda bizga rivoyat qildi. Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Abu Talha Anas va Baroning onasi Ummu Sulaymga uylandi. U (ayol) unga bir oʻgʻil tugʻib berdi. Abu Talha uni qattiq sevar edi. Soʻng bola ogʻir kasal boʻldi. Abu Talha bomdod namoziga turar, tahorat olib Nabiy ﷺning oldilariga borar, u zot bilan namoz oʻqir va kun yarmiga yaqin u zot bilan birga boʻlar, keyin kelib qaylula qilar va taom yer edi; peshin namozini oʻqigach, hozirlanib ketar va xufton namozigacha kelmas edi. Bir kuni kechqurun chiqib ketdi va bola vafot etdi. Ummu Sulaym uning ustiga bir kiyim yopib qoʻydi. Abu Talha kelgach, unga: «Ey Ummu Sulaym, bolaginam kechasi qanday tunadi?» dedi. U: «Ey Abu Talha, oʻgʻling kasal boʻlganidan buyon bu kechadagichalik tinch boʻlgan emas», dedi. Soʻng unga taom keltirdi, u yedi va koʻngli yayradi. Keyin u oʻrniga borib bosh qoʻydi. (Ummu Sulaym) aytdi: Men esa turib, biroz atir surtdim, soʻng kelib u bilan birga oʻringa kirdim. U atir hidini sezishi bilanoq erkak kishi ahli bilan qiladigan ish boʻldi. Soʻng Abu Talha tongda har kungidek hozirlana boshladi. Shunda (Ummu Sulaym) unga: «Ey Abu Talha, ayting-chi, bir kishi sizga bir omonat qoʻysa, siz undan foydalansangiz, keyin u uni talab qilib sizdan olib qoʻysa (nima derdingiz)?» dedi.Абу Абдурраҳмон айтди: Мен бу ҳадисни отамга ўқиб бердим, у уни топиб, унга иқрор бўлди ва унинг бир қисмини бошқа жойда бизга ривоят қилди. Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Абу Талҳа Анас ва Баронинг онаси Умму Сулаймга уйланди. У (аёл) унга бир ўғил туғиб берди. Абу Талҳа уни қаттиқ севар эди. Сўнг бола оғир касал бўлди. Абу Талҳа бомдод намозига турар, таҳорат олиб Набий ﷺнинг олдиларига борар, у зот билан намоз ўқир ва кун ярмига яқин у зот билан бирга бўлар, кейин келиб қайлула қилар ва таом ер эди; пешин намозини ўқигач, ҳозирланиб кетар ва хуфтон намозигача келмас эди. Бир куни кечқурун чиқиб кетди ва бола вафот этди. Умму Сулайм унинг устига бир кийим ёпиб қўйди. Абу Талҳа келгач, унга: «Эй Умму Сулайм, болагинам кечаси қандай тунади?» деди. У: «Эй Абу Талҳа, ўғлинг касал бўлганидан буён бу кечадагичалик тинч бўлган эмас», деди. Сўнг унга таом келтирди, у еди ва кўнгли яйради. Кейин у ўрнига бориб бош қўйди. (Умму Сулайм) айтди: Мен эса туриб, бироз атир суртдим, сўнг келиб у билан бирга ўринга кирдим. У атир ҳидини сезиши биланоқ эркак киши аҳли билан қиладиган иш бўлди. Сўнг Абу Талҳа тонгда ҳар кунгидек ҳозирлана бошлади. Шунда (Умму Сулайм) унга: «Эй Абу Талҳа, айтинг-чи, бир киши сизга бир омонат қўйса, сиз ундан фойдалансангиз, кейин у уни талаб қилиб сиздан олиб қўйса (нима дердингиз)?» деди.