حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍأَنَّ الْيَهُودَ كَانَتْ إِذَا حَاضَتْ الْمَرْأَةُ مِنْهُمْ أَخْرَجُوهَا مِنْ الْبَيْتِ فَلَمْ يُؤَاكِلُوهَا وَلَمْ يُجَامِعُوهَا فَسَأَلَ أَصْحَابُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ ذَلِكَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {وَيَسْأَلُونَكَ عَنْ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذًى فَاعْتَزِلُوا النِّسَاءَ فِي الْمَحِيضِ} حَتَّى فَرَغَ مِنْ الْآيَةِ فَأَمَرَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَصْنَعُوا كُلَّ شَيْءٍ إِلَّا النِّكَاحَ قَالَتْ الْيَهُودُ مَا يُرِيدُ هَذَا الرَّجُلُ أَنْ يَدَعَ شَيْئًا مِنْ أَمْرِنَا إِلَّا خَالَفَنَا فِيهِ فَجَاءَ عَبَّادُ بْنُ بِشْرٍ وَأُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ فَقَالَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ الْيَهُودَ قَالَتْ كَذَا وَكَذَا أَفَلَا نَنْكِحُهُنَّ فَتَغَيَّرَ وَجْهُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ قَدْ وَجَدَ عَلَيْهِمَا فَخَرَجَا مِنْ عِنْدِهِ وَاسْتَقْبَلَتْهُمَا هَدِيَّةٌ مِنْ لَبَنٍ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَعَثَ فِي آثَارِهِمَا فَسَقَاهُمَا فَظَنَنَّا أَنَّهُ لَمْ يَجِدْ عَلَيْهِمَا
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Yahudiylar orasida bir ayol hayz koʻrsa, uni uydan chiqarib yuborar, u bilan birga ovqatlanmas va u bilan (bir uyda) boʻlmas edilar. Nabiy ﷺning sahobalari bu haqda soʻradilar; shunda Alloh azza va jalla: «Sizdan hayz haqida soʻrarlar. Ayting: ‹U — aziyatdir; bas, hayz (paytida) ayollardan chetlaninglar›» (oyatini) — oyatning oxirigacha — nozil qildi. Bas, Rasululloh ﷺ ularga nikohdan (jimoʼdan) boshqa hamma narsani qilishni buyurdilar. Yahudiylar: «Bu kishi bizning ishimizdan biror narsani — unga xilof qilmay — qoldirmaydi-ya», deyishdi. Soʻng Abbod ibn Bishr va Usayd ibn Huzayr kelib: «Yo Rasululloh, yahudiylar bunday-bunday deyishyapti; biz ular bilan jimoʼ qilmaylikmi?» dedilar. Shunda Rasululloh ﷺning yuzlari oʻzgardi — hatto biz u zot ikkisidan gʻazablandilar, deb oʻyladik. Ikkovi u zotning oldilaridan chiqib ketishdi; (yoʻlda) Nabiy ﷺga sut hadya qilib kelinayotgan edi. U zot ularning ortidan (odam) yuborib, ikkoviga (sut) ichirdilar; shunda biz u zot ikkisidan gʻazablanmaganlarini bildik.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Яҳудийлар орасида бир аёл ҳайз кўрса, уни уйдан чиқариб юборар, у билан бирга овқатланмас ва у билан (бир уйда) бўлмас эдилар. Набий ﷺнинг саҳобалари бу ҳақда сўрадилар; шунда Аллоҳ азза ва жалла: «Сиздан ҳайз ҳақида сўрарлар. Айтинг: ‹У — азиятдир; бас, ҳайз (пайтида) аёллардан четланинглар›» (оятини) — оятнинг охиригача — нозил қилди. Бас, Расулуллоҳ ﷺ уларга никоҳдан (жимўдан) бошқа ҳамма нарсани қилишни буюрдилар. Яҳудийлар: «Бу киши бизнинг ишимиздан бирор нарсани — унга хилоф қилмай — қолдирмайди-я», дейишди. Сўнг Аббод ибн Бишр ва Усайд ибн Ҳузайр келиб: «Ё Расулуллоҳ, яҳудийлар бундай-бундай дейишяпти; биз улар билан жимў қилмайликми?» дедилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺнинг юзлари ўзгарди — ҳатто биз у зот иккисидан ғазабландилар, деб ўйладик. Иккови у зотнинг олдиларидан чиқиб кетишди; (йўлда) Набий ﷺга сут ҳадя қилиб келинаётган эди. У зот уларнинг ортидан (одам) юбориб, икковига (сут) ичирдилар; шунда биз у зот иккисидан ғазабланмаганларини билдик.