حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ عَنْ عَطَاءٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْجَارُ أَحَقُّ بِشُفْعَةِ جَارِهِ يَنْتَظِرُ بِهَا وَإِنْ كَانَ غَائِبًا إِذَا كَانَ طَرِيقُهُمَا وَاحِدًا
Ahmad ibn Hanbal bizga aytib berdi: Hushaym bizga aytib berdi: Abdulmalik bizga Atodan, u Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan xabar berdi. U dedi: Rasululloh ﷺ: «Qoʻshni oʻz qoʻshnisining shufʼasiga haqliroqdir, agar u (qoʻshni) gʻoyib boʻlsa ham, ikkovining yoʻli bitta boʻlsa, uning (qaytishi) kutiladi», dedilar.Аҳмад ибн Ҳанбал бизга айтиб берди: Ҳушайм бизга айтиб берди: Абдулмалик бизга Атодан, у Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан хабар берди. У деди: Расулуллоҳ ﷺ: «Қўшни ўз қўшнисининг шуфъасига ҳақлироқдир, агар у (қўшни) ғойиб бўлса ҳам, икковининг йўли битта бўлса, унинг (қайтиши) кутилади», дедилар.