حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ عَنْ جَابِرٍ قَالَكَسَفَتْ الشَّمْسُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَ ذَلِكَ الْيَوْمَ الَّذِي مَاتَ فِيهِ إِبْرَاهِيمُ عَلَيْهِ السَّلَام ابْنُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ النَّاسُ إِنَّمَا كَسَفَتْ الشَّمْسُ لِمَوْتِ إِبْرَاهِيمَ فَقَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى بِالنَّاسِ سِتَّ رَكَعَاتٍ فِي أَرْبَعِ سَجَدَاتٍ كَبَّرَ ثُمَّ قَرَأَ فَأَطَالَ الْقِرَاءَةَ ثُمَّ رَكَعَ نَحْوًا مِمَّا قَامَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَرَأَ دُونَ الْقِرَاءَةِ الْأُولَى ثُمَّ رَكَعَ نَحْوًا مِمَّا قَامَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَرَأَ دُونَ الْقِرَاءَةِ الثَّانِيَةِ ثُمَّ رَكَعَ نَحْوًا مِمَّا قَامَ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَانْحَدَرَ لِلسُّجُودِ فَسَجَدَ سَجْدَتَيْنِ ثُمَّ قَامَ فَرَكَعَ ثَلَاثَ رَكَعَاتٍ قَبْلَ أَنْ يَسْجُدَ لَيْسَ فِيهَا رَكْعَةٌ إِلَّا الَّتِي قَبْلَهَا أَطْوَلُ مِنْ الَّتِي بَعْدَهَا إِلَّا أَنَّ رُكُوعَهُ نَحْوٌ مِنْ قِيَامِهِ ثُمَّ تَأَخَّرَ فِي صَلَاتِهِ وَتَأَخَّرَتْ الصُّفُوفُ مَعَهُ ثُمَّ تَقَدَّمَ فَقَامَ فِي مَقَامِهِ وَتَقَدَّمَتْ الصُّفُوفُ فَقَضَى الصَّلَاةَ وَقَدْ طَلَعَتْ الشَّمْسُ فَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَإِنَّهُمَا لَا يَنْكَسِفَانِ لِمَوْتِ بَشَرٍ فَإِذَا رَأَيْتُمْ شَيْئًا مِنْ ذَلِكَ فَصَلُّوا حَتَّى تَنْجَلِيَ إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ شَيْءٍ تُوعَدُونَهُ إِلَّا قَدْ رَأَيْتُهُ فِي صَلَاتِي هَذِهِ وَلَقَدْ جِيءَ بِالنَّارِ فَذَلِك حِينَ رَأَيْتُمُونِي تَأَخَّرْتُ مَخَافَةَ أَنْ يُصِيبَنِي مِنْ لَفْحِهَا حَتَّى قُلْتُ أَيْ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ zamonlarida quyosh tutildi va bu — Rasululloh ﷺning oʻgʻillari Ibrohim (alayhissalom) vafot etgan kun edi. Odamlar: «Quyosh faqat Ibrohimning oʻlimi sababli tutildi», deyishdi. Shunda Nabiy ﷺ turib, odamlarga toʻrt sajda ichida olti ruku qilib namoz oʻqib berdilar. (U zot) takbir aytdilar, soʻng (Qurʼon) oʻqidilar va qiroatni choʻzdilar; soʻng qiyomlariga yaqin (uzunlikda) rukuga bordilar; soʻng boshlarini koʻtarib, birinchi qiroatdan kamroq oʻqidilar; soʻng qiyomlariga yaqin rukuga bordilar; soʻng boshlarini koʻtarib, ikkinchi qiroatdan kamroq oʻqidilar; soʻng qiyomlariga yaqin rukuga bordilar; soʻng boshlarini koʻtarib, sajdaga engashdilar va ikki sajda qildilar. Soʻng turib, sajda qilishdan oldin uch ruku qildilar — ulardan har bir (ruku) oʻzidan keyingisidan uzunroq edi, faqat rukulari qiyomlariga yaqin edi. Soʻng namozlarida orqaga chekindilar, saflar ham u zot bilan birga orqaga chekindi; soʻng oldinga oʻtib, oʻz oʻrinlarida turdilar, saflar ham oldinga oʻtdi. (U zot) namozni tugatganlarida quyosh chiqib boʻlgan edi. Soʻng u zot: «Ey odamlar! Albatta, quyosh va oy Alloh azza va jallaning oyatlaridan ikki oyatdir; ular biron insonning oʻlimi sababli tutilmaydi. Bas, bulardan birortasini koʻrsangiz, (nur) ochilgunga qadar namoz oʻqinglar! Albatta, sizlarga vaʼda qilinayotgan hech bir narsa yoʻqki, men uni mana shu namozimda koʻrmagan boʻlsam. Darhaqiqat, doʻzax keltirildi — meni orqaga chekinganimni koʻrganingiz oʻsha paytda edi, uning harorati menga tegib ketishidan qoʻrqqan edim», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ замонларида қуёш тутилди ва бу — Расулуллоҳ ﷺнинг ўғиллари Иброҳим (алайҳиссалом) вафот этган кун эди. Одамлар: «Қуёш фақат Иброҳимнинг ўлими сабабли тутилди», дейишди. Шунда Набий ﷺ туриб, одамларга тўрт сажда ичида олти руку қилиб намоз ўқиб бердилар. (У зот) такбир айтдилар, сўнг (Қуръон) ўқидилар ва қироатни чўздилар; сўнг қиёмларига яқин (узунликда) рукуга бордилар; сўнг бошларини кўтариб, биринчи қироатдан камроқ ўқидилар; сўнг қиёмларига яқин рукуга бордилар; сўнг бошларини кўтариб, иккинчи қироатдан камроқ ўқидилар; сўнг қиёмларига яқин рукуга бордилар; сўнг бошларини кўтариб, саждага энгашдилар ва икки сажда қилдилар. Сўнг туриб, сажда қилишдан олдин уч руку қилдилар — улардан ҳар бир (руку) ўзидан кейингисидан узунроқ эди, фақат рукулари қиёмларига яқин эди. Сўнг намозларида орқага чекиндилар, сафлар ҳам у зот билан бирга орқага чекинди; сўнг олдинга ўтиб, ўз ўринларида турдилар, сафлар ҳам олдинга ўтди. (У зот) намозни тугатганларида қуёш чиқиб бўлган эди. Сўнг у зот: «Эй одамлар! Албатта, қуёш ва ой Аллоҳ азза ва жалланинг оятларидан икки оятдир; улар бирон инсоннинг ўлими сабабли тутилмайди. Бас, булардан бирортасини кўрсангиз, (нур) очилгунга қадар намоз ўқинглар! Албатта, сизларга ваъда қилинаётган ҳеч бир нарса йўқки, мен уни мана шу намозимда кўрмаган бўлсам. Дарҳақиқат, дўзах келтирилди — мени орқага чекинганимни кўрганингиз ўша пайтда эди, унинг ҳарорати менга тегиб кетишидан қўрққан эдим», дедилар.