حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو مُوسَى الْعَنَزِيُّ مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنِ ابْنِ عَوْنٍ عَنْ كُلْثُومِ بْنِ جَبْرٍ قَالَكُنَّا بِوَاسِطِ الْقَصَبِ عِنْدَ عَبْدِ الْأَعْلَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرٍ قَالَ فَإِذَا عِنْدَهُ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ أَبُو الْغَادِيَةِ اسْتَسْقَى مَاءً فَأُتِيَ بِإِنَاءٍ مُفَضَّضٍ فَأَبَى أَنْ يَشْرَبَ وَذَكَرَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ هَذَا الْحَدِيثَ لَا تَرْجِعُوا بَعْدِي كُفَّارًا أَوْ ضُلَّالًا شَكَّ ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ يَضْرِبُ بَعْضُكُمْ رِقَابَ بَعْضٍ فَإِذَا رَجُلٌ يَسُبُّ فُلَانًا فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَئِنْ أَمْكَنَنِي اللَّهُ مِنْكَ فِي كَتِيبَةٍ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ صِفِّينَ إِذَا أَنَا بِهِ وَعَلَيْهِ دِرْعٌ قَالَ فَفَطِنْتُ إِلَى الْفُرْجَةِ فِي جُرُبَّانِ الدِّرْعِ فَطَعَنْتُهُ فَقَتَلْتُهُ فَإِذَا هُوَ عَمَّارُ بْنُ يَاسِرٍ قَالَ قُلْتُ وَأَيَّ يَدٍ كَفَتَاهُ يَكْرَهُ أَنْ يَشْرَبَ فِي إِنَاءٍ مُفَضَّضٍ وَقَدْ قَتَلَ عَمَّارَ بْنَ يَاسِرٍ
Kulsum ibn Jabr (rahimahulloh) aytdi: Biz Vositul-Qasabda Abdulaʼlo ibn Abdulloh ibn Omirning huzurida edik. Uning oldida Abul-Gʻodiya deb ataladigan bir kishi bor edi, u suv soʻradi va unga kumush qoplangan idish keltirildi, u esa ichishdan bosh tortdi va Nabiy ﷺni zikr qilib, bu hadisni aytdi: «Mendan keyin bir-biringizning boʻyningizni uradigan kofirlarga — yoki adashganlarga (Ibn Abu Adiy shubha qildi) — qaytmanglar». Shu payt bir kishi falonchini soʻka boshladi, men esa: «Alloh menga bir lashkarda sendan oʻch olish imkonini bersa, albatta...» dedim. Siffin kuni boʻlganda, men uni ustida sovut bilan koʻrib qoldim. Men sovutning yoqasidagi ochiq joyni payqadim va uni nayza bilan urib oʻldirdim. Qarasam, u Ammor ibn Yosir ekan. U aytdi: Men: «Uning ikki qoʻliga qoyil! Kumush qoplangan idishdan ichishni yoqtirmas ekan-u, Ammor ibn Yosirni oʻldiribdi», dedim.Кулсум ибн Жабр (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Биз Воситул-Қасабда Абдулаъло ибн Абдуллоҳ ибн Омирнинг ҳузурида эдик. Унинг олдида Абул-Ғодия деб аталадиган бир киши бор эди, у сув сўради ва унга кумуш қопланган идиш келтирилди, у эса ичишдан бош тортди ва Набий ﷺни зикр қилиб, бу ҳадисни айтди: «Мендан кейин бир-бирингизнинг бўйнингизни урадиган кофирларга — ёки адашганларга (Ибн Абу Адий шубҳа қилди) — қайтманглар». Шу пайт бир киши фалончини сўка бошлади, мен эса: «Аллоҳ менга бир лашкарда сендан ўч олиш имконини берса, албатта...» дедим. Сиффин куни бўлганда, мен уни устида совут билан кўриб қолдим. Мен совутнинг ёқасидаги очиқ жойни пайқадим ва уни найза билан уриб ўлдирдим. Қарасам, у Аммор ибн Ёсир экан. У айтди: Мен: «Унинг икки қўлига қойил! Кумуш қопланган идишдан ичишни ёқтирмас экан-у, Аммор ибн Ёсирни ўлдирибди», дедим.