قَالَ عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنِي أَبُو مُوسَى الْعَنْزِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ قَالَ حَدَّثَنِي سَكَنُ بْنُ الْمُغِيرَةِ قَالَ حَدَّثَنِي الْوَلِيدُ بْنُ أَبِي هِشَامٍ عَنْ فَرْقَدٍ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ خَبَّابٍ السُّلَمِيِّ قَالَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَحَثَّ عَلَى جَيْشِ الْعُسْرَةِ فَقَالَ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ عَلَيَّ مِائَةُ بَعِيرٍ بِأَحْلَاسِهَا وَأَقْتَابِهَا قَالَ ثُمَّ حَثَّ فَقَالَ عُثْمَانُ عَلَيَّ مِائَةٌ أُخْرَى بِأَحْلَاسِهَا وَأَقْتَابِهَا قَالَ ثُمَّ نَزَلَ مَرْقَاةً مِنْ الْمِنْبَرِ ثُمَّ حَثَّ فَقَالَ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ عَلَيَّ مِائَةٌ أُخْرَى بِأَحْلَاسِهَا وَأَقْتَابِهَا قَالَ فَرَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ بِيَدِهِ هَكَذَا يُحَرِّكُهَاوَأَخْرَجَ عَبْدُ الصَّمَدِ يَدَهُ كَالْمُتَعَجِّبِ مَا عَلَى عُثْمَانَ مَا عَمِلَ بَعْدَ هَذَا قَالَ عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنِي أَبُو مُوسَى الْعَنَزِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ قَالَ حَدَّثَنَا سَكَنُ بْنُ الْمُغِيرَةِ قَالَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ هِشَامٍ عَنْ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ خَبَّابٍ السُّلَمِيِّ قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَطَبَ فَحَضَّ عَلَى جَيْشِ الْعُسْرَةِ فَذَكَرَهُ

Abdurrahmon ibn Xabbob as-Sulamiy (roziyallohu anhu) aytdi: Allohning Rasuli ﷺ chiqib, «Jayshul-usra» (qiyinchilik lashkari)ga (yordam berishga) qizgʻin daʼvat qildilar. Shunda Usmon ibn Affon: «Zimmamda toʻqimlari va egarlari bilan yuzta tuya», dedi. U aytdi: Soʻng u zot yana daʼvat qildilar, Usmon: «Zimmamda toʻqimlari va egarlari bilan yana yuztasi», dedi. U aytdi: Soʻng u zot minbardan bir zina tushdilar, soʻng yana daʼvat qildilar, Usmon ibn Affon: «Zimmamda toʻqimlari va egarlari bilan yana yuztasi», dedi. U aytdi: Men Nabiy ﷺning qoʻllarini mana bunday qilib silkitgan holda: «Bundan keyin Usmon nima qilsa ham, unga zarar qilmaydi», deganlarini koʻrdim. Abdussamad ham taajjublangan kishidek qoʻlini chiqarib koʻrsatdi. Abdurrahmon ibn Xabbob as-Sulamiy aytdi: Men Allohning Rasuli ﷺ xutba qilib, «Jayshul-usra»ga (yordam berishga) qizgʻin daʼvat qilganlarini koʻrdim — va uni zikr qildi.Абдурраҳмон ибн Хаббоб ас-Суламий (розияллоҳу анҳу) айтди: Аллоҳнинг Расули ﷺ чиқиб, «Жайшул-усра» (қийинчилик лашкари)га (ёрдам беришга) қизғин даъват қилдилар. Шунда Усмон ибн Аффон: «Зиммамда тўқимлари ва эгарлари билан юзта туя», деди. У айтди: Сўнг у зот яна даъват қилдилар, Усмон: «Зиммамда тўқимлари ва эгарлари билан яна юзтаси», деди. У айтди: Сўнг у зот минбардан бир зина тушдилар, сўнг яна даъват қилдилар, Усмон ибн Аффон: «Зиммамда тўқимлари ва эгарлари билан яна юзтаси», деди. У айтди: Мен Набий ﷺнинг қўлларини мана бундай қилиб силкитган ҳолда: «Бундан кейин Усмон нима қилса ҳам, унга зарар қилмайди», деганларини кўрдим. Абдуссамад ҳам таажжубланган кишидек қўлини чиқариб кўрсатди. Абдурраҳмон ибн Хаббоб ас-Суламий айтди: Мен Аллоҳнинг Расули ﷺ хутба қилиб, «Жайшул-усра»га (ёрдам беришга) қизғин даъват қилганларини кўрдим — ва уни зикр қилди.

حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو مُوسَى الْعَنَزِيُّ مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنِ ابْنِ عَوْنٍ عَنْ كُلْثُومِ بْنِ جَبْرٍ قَالَكُنَّا بِوَاسِطِ الْقَصَبِ عِنْدَ عَبْدِ الْأَعْلَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرٍ قَالَ فَإِذَا عِنْدَهُ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ أَبُو الْغَادِيَةِ اسْتَسْقَى مَاءً فَأُتِيَ بِإِنَاءٍ مُفَضَّضٍ فَأَبَى أَنْ يَشْرَبَ وَذَكَرَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ هَذَا الْحَدِيثَ لَا تَرْجِعُوا بَعْدِي كُفَّارًا أَوْ ضُلَّالًا شَكَّ ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ يَضْرِبُ بَعْضُكُمْ رِقَابَ بَعْضٍ فَإِذَا رَجُلٌ يَسُبُّ فُلَانًا فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَئِنْ أَمْكَنَنِي اللَّهُ مِنْكَ فِي كَتِيبَةٍ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ صِفِّينَ إِذَا أَنَا بِهِ وَعَلَيْهِ دِرْعٌ قَالَ فَفَطِنْتُ إِلَى الْفُرْجَةِ فِي جُرُبَّانِ الدِّرْعِ فَطَعَنْتُهُ فَقَتَلْتُهُ فَإِذَا هُوَ عَمَّارُ بْنُ يَاسِرٍ قَالَ قُلْتُ وَأَيَّ يَدٍ كَفَتَاهُ يَكْرَهُ أَنْ يَشْرَبَ فِي إِنَاءٍ مُفَضَّضٍ وَقَدْ قَتَلَ عَمَّارَ بْنَ يَاسِرٍ

Kulsum ibn Jabr (rahimahulloh) aytdi: Biz Vositul-Qasabda Abdulaʼlo ibn Abdulloh ibn Omirning huzurida edik. Uning oldida Abul-Gʻodiya deb ataladigan bir kishi bor edi, u suv soʻradi va unga kumush qoplangan idish keltirildi, u esa ichishdan bosh tortdi va Nabiy ﷺni zikr qilib, bu hadisni aytdi: «Mendan keyin bir-biringizning boʻyningizni uradigan kofirlarga — yoki adashganlarga (Ibn Abu Adiy shubha qildi) — qaytmanglar». Shu payt bir kishi falonchini soʻka boshladi, men esa: «Alloh menga bir lashkarda sendan oʻch olish imkonini bersa, albatta...» dedim. Siffin kuni boʻlganda, men uni ustida sovut bilan koʻrib qoldim. Men sovutning yoqasidagi ochiq joyni payqadim va uni nayza bilan urib oʻldirdim. Qarasam, u Ammor ibn Yosir ekan. U aytdi: Men: «Uning ikki qoʻliga qoyil! Kumush qoplangan idishdan ichishni yoqtirmas ekan-u, Ammor ibn Yosirni oʻldiribdi», dedim.Кулсум ибн Жабр (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Биз Воситул-Қасабда Абдулаъло ибн Абдуллоҳ ибн Омирнинг ҳузурида эдик. Унинг олдида Абул-Ғодия деб аталадиган бир киши бор эди, у сув сўради ва унга кумуш қопланган идиш келтирилди, у эса ичишдан бош тортди ва Набий ﷺни зикр қилиб, бу ҳадисни айтди: «Мендан кейин бир-бирингизнинг бўйнингизни урадиган кофирларга — ёки адашганларга (Ибн Абу Адий шубҳа қилди) — қайтманглар». Шу пайт бир киши фалончини сўка бошлади, мен эса: «Аллоҳ менга бир лашкарда сендан ўч олиш имконини берса, албатта...» дедим. Сиффин куни бўлганда, мен уни устида совут билан кўриб қолдим. Мен совутнинг ёқасидаги очиқ жойни пайқадим ва уни найза билан уриб ўлдирдим. Қарасам, у Аммор ибн Ёсир экан. У айтди: Мен: «Унинг икки қўлига қойил! Кумуш қопланган идишдан ичишни ёқтирмас экан-у, Аммор ибн Ёсирни ўлдирибди», дедим.

قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ قَالَ حَدَّثَنَا رَبِيعَةُ بْنُ كُلْثُومٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ أَبِي غَادِيَةَ الْجُهَنِيِّ قَالَخَطَبَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ الْعَقَبَةِ فَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ دِمَاءَكُمْ وَأَمْوَالَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرَامٌ إِلَى أَنْ تَلْقَوْا رَبَّكُمْ كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هَذَا فِي بَلَدِكُمْ هَذَا فِي شَهْرِكُمْ هَذَا أَلَا هَلْ بَلَّغْتُ قَالُوا نَعَمْ قَالَ اللَّهُمَّ هَلْ بَلَّغْتُحَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنِي رَبِيعَةُ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ سَمِعْتُ أَبَا غَادِيَةَ الْجُهَنِيَّ قَالَ بَايَعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ الْعَقَبَةِ فَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ دِمَاءَكُمْ فَذَكَرَ مِثْلَهُ

Abu Gʻodiya al-Juhaniy (roziyallohu anhu) aytdi: Allohning Rasuli ﷺ Aqaba kuni bizga xutba qilib, shunday dedilar: «Ey odamlar! Albatta, sizlarning qonlaringiz va mollaringiz — mana shu kuningizning, mana shu shahringizdagi, mana shu oyingizdagi hurmati kabi — Robbingizga yoʻliqqaningizgacha bir-biringizga haromdir. Ogoh boʻlinglar, yetkazdimmi?» Ular: «Ha», dedilar. U zot: «Allohim, yetkazdimmi?» dedilar. Abu Gʻodiya al-Juhaniy aytdi: Men Allohning Rasuli ﷺga Aqaba kuni bayʼat qildim. Shunda u zot: «Ey odamlar! Albatta, sizlarning qonlaringiz...» dedilar — va uning mislini zikr qildi.Абу Ғодия ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу) айтди: Аллоҳнинг Расули ﷺ Ақаба куни бизга хутба қилиб, шундай дедилар: «Эй одамлар! Албатта, сизларнинг қонларингиз ва молларингиз — мана шу кунингизнинг, мана шу шаҳрингиздаги, мана шу ойингиздаги ҳурмати каби — Роббингизга йўлиққанингизгача бир-бирингизга ҳаромдир. Огоҳ бўлинглар, етказдимми?» Улар: «Ҳа», дедилар. У зот: «Аллоҳим, етказдимми?» дедилар. Абу Ғодия ал-Жуҳаний айтди: Мен Аллоҳнинг Расули ﷺга Ақаба куни байъат қилдим. Шунда у зот: «Эй одамлар! Албатта, сизларнинг қонларингиз...» дедилар — ва унинг мислини зикр қилди.

قَالَ حَدَّثَنِي الصَّلْتُ بْنُ مَسْعُودٍ الْجَحْدَرِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الطُّفَاوِيُّ قَالَ سَمِعْتُ الْعَاصِ بْنَ عَمْرٍو الطُّفَاوِيَّ قَالَخَرَجَ أَبُو الْغَادِيَةِ وحَبِيبُ بْنُ الْحَارِثِ وَأُمُّ أَبِي الْعَالِيَةِ مُهَاجِرِينَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَسْلَمُوا فَقَالَتْ الْمَرْأَةُ أَوْصِنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ إِيَّاكِ وَمَا يَسُوءُ الْأُذُنَ

Os ibn Amr at-Tufoviy (rahimahulloh) aytdi: Abul-Gʻodiya, Habib ibn al-Horis va Abul-Oliyaning onasi Allohning Rasuli ﷺ huzurlariga hijrat qilib chiqdilar va Islomni qabul qildilar. Shunda ayol: «Yo Rasululloh, menga vasiyat qiling», dedi. U zot: «Quloqqa yoqmaydigan narsadan saqlan», dedilar.Ос ибн Амр ат-Туфовий (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Абул-Ғодия, Ҳабиб ибн ал-Ҳорис ва Абул-Олиянинг онаси Аллоҳнинг Расули ﷺ ҳузурларига ҳижрат қилиб чиқдилар ва Исломни қабул қилдилар. Шунда аёл: «Ё Расулуллоҳ, менга васият қилинг», деди. У зот: «Қулоққа ёқмайдиган нарсадан сақлан», дедилар.