Saʼid ibn al-Musayyab (rivoyat qiladi)ki, Muoviya Oisha (roziyallohu anho)ning huzurlariga kirdi. U zot unga: «Senga bir kishini oʻtqazib qoʻysam-u, u seni oʻldirishidan qoʻrqmadingmi?» dedilar. U: «Siz buni qilmas edingiz, men esa omonlik uyidaman. Men Nabiy ﷺning: ‹Iymon gʻaflatda (birovni) oʻldirishning kishanidir›, deyayotganlarini eshitganman», dedi. (Soʻng): «Men bilan sizning oramizdagi (ish)da va hojatlaringizni (ado etishda) qandayman?» dedi. U zot: «Yaxshi», dedilar. U: «Unda bizni ham, ularni ham (oʻz holiga) qoʻying — toki Aziz va Jalil Robbimizga yoʻliqquncha», dedi.Саъид ибн ал-Мусайяб (ривоят қилади)ки, Муовия Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг ҳузурларига кирди. У зот унга: «Сенга бир кишини ўтқазиб қўйсам-у, у сени ўлдиришидан қўрқмадингми?» дедилар. У: «Сиз буни қилмас эдингиз, мен эса омонлик уйидаман. Мен Набий ﷺнинг: ‹Иймон ғафлатда (бировни) ўлдиришнинг кишанидир›, деяётганларини эшитганман», деди. (Сўнг): «Мен билан сизнинг орамиздаги (иш)да ва ҳожатларингизни (адо этишда) қандайман?» деди. У зот: «Яхши», дедилар. У: «Унда бизни ҳам, уларни ҳам (ўз ҳолига) қўйинг — токи Азиз ва Жалил Роббимизга йўлиққунча», деди.