حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ قَالَ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ قَالَ حَدَّثَنِي شَدَّادُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ وَكَانَ قَدْ أَدْرَكَ نَفَرًا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ أَبِي أُمَامَةَ عَنْ عَمْرِو بْنِ عَبَسَةَ قَالَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلِّمْنِي مِمَّا عَلَّمَكَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ إِذَا صَلَّيْتَ الصُّبْحَ فَأَقْصِرْ عَنْ الصَّلَاةِ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ فَإِذَا طَلَعَتْ فَلَا تُصَلِّ حَتَّى تَرْتَفِعَ فَإِنَّهَا تَطْلُعُ حِينَ تَطْلُعُ بَيْنَ قَرْنَيْ شَيْطَانٍ وَحِينَئِذٍ يَسْجُدُ لَهَا الْكُفَّارُ فَإِذَا ارْتَفَعَتْ قِيدَ رُمْحٍ أَوْ رُمْحَيْنِ فَصَلِّ فَإِنَّ الصَّلَاةَ مَشْهُودَةٌ مَحْضُورَةٌ حَتَّى يَعْنِي يَسْتَقِلَّ الرُّمْحُ بِالظِّلِّ ثُمَّ أَقْصِرْ عَنْ الصَّلَاةِ فَإِنَّهَا حِينَئِذٍ تُسْجَرُ جَهَنَّمُ فَإِذَا أَفَاءَ الْفَيْءُ فَصَلِّ فَإِنَّ الصَّلَاةَ مَشْهُودَةٌ مَحْضُورَةٌ حَتَّى تُصَلِّيَ الْعَصْرَ فَإِذَا صَلَّيْتَ الْعَصْرَ فَأَقْصِرْ عَنْ الصَّلَاةِ حَتَّى تَغْرُبَ الشَّمْسُ فَإِنَّهَا تَغْرُبُ بَيْنَ قَرْنَيْ شَيْطَانٍ فَحِينَئِذٍ يَسْجُدُ لَهَا الْكُفَّارُ
Amr ibn Abasa (roziyallohu anhu) aytdi: Men: «Ey Allohning Rasuli, aziz va jalil Alloh sizga oʻrgatgan narsalardan menga ham oʻrgating», dedim. U zot: «Subhni oʻqiganingda, quyosh chiqquncha namozdan tiyil; u chiqqanida esa, koʻtarilmaguncha namoz oʻqima, chunki u chiqar paytida shaytonning ikki shoxi orasidan chiqadi va oʻsha paytda kofirlar unga sajda qiladilar. U bir yoki ikki nayza boʻyi koʻtarilganida namoz oʻqi, chunki namozga (farishtalar) guvoh boʻladilar, hozir boʻladilar — toki nayza soya bilan (tik) turguncha. Soʻng namozdan tiyil, chunki oʻsha paytda jahannam qizdiriladi. Soya qaytganida namoz oʻqi, chunki namozga guvoh boʻladilar, hozir boʻladilar — toki asrni oʻqiguningcha. Asrni oʻqiganingda esa, quyosh botguncha namozdan tiyil, chunki u shaytonning ikki shoxi orasidan botadi va oʻsha paytda kofirlar unga sajda qiladilar», dedilar.Амр ибн Абаса (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, азиз ва жалил Аллоҳ сизга ўргатган нарсалардан менга ҳам ўргатинг», дедим. У зот: «Субҳни ўқиганингда, қуёш чиққунча намоздан тийил; у чиққанида эса, кўтарилмагунча намоз ўқима, чунки у чиқар пайтида шайтоннинг икки шохи орасидан чиқади ва ўша пайтда кофирлар унга сажда қиладилар. У бир ёки икки найза бўйи кўтарилганида намоз ўқи, чунки намозга (фаришталар) гувоҳ бўладилар, ҳозир бўладилар — токи найза соя билан (тик) тургунча. Сўнг намоздан тийил, чунки ўша пайтда жаҳаннам қиздирилади. Соя қайтганида намоз ўқи, чунки намозга гувоҳ бўладилар, ҳозир бўладилар — токи асрни ўқигунингча. Асрни ўқиганингда эса, қуёш ботгунча намоздан тийил, чунки у шайтоннинг икки шохи орасидан ботади ва ўша пайтда кофирлар унга сажда қиладилар», дедилар.