حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا بْنُ إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ أَبِي سُفْيَانَ قَالَ حَدَّثَنِي مُسْلِمُ بْنُ شُعْبَةَأَنَّ ابْنَ عَلْقَمَةَ اسْتَعْمَلَ أَبَاهُ عَلَى عِرَافَةِ قَوْمِهِ قَالَ مُسْلِمٌ فَبَعَثَنِي إِلَى مُصَدِّقَةٍ فِي طَائِفَةٍ مِنْ قَوْمِي قَالَ فَخَرَجْتُ حَتَّى آتِيَ شَيْخًا يُقَالُ لَهُ سِعْرٌ فِي شِعْبٍ مِنْ الشِّعَابِ فَقُلْتُ إِنَّ أَبِي بَعَثَنِي إِلَيْكَ لِتُعْطِيَنِي صَدَقَةَ غَنَمِكَ فَقَالَ أَيْ ابْنَ أَخِي وَأَيَّ نَحْوٍ تَأْخُذُونَ فَقُلْتُ نَأْخُذُ أَفْضَلَ مَا نَجِدُ فَقَالَ الشَّيْخُ إِنِّي لَفِي شِعْبٍ مِنْ هَذِهِ الشِّعَابِ فِي غَنَمٍ لِي إِذْ جَاءَنِي رَجُلَانِ مُرْتَدِفَانِ بَعِيرًا فَقَالَا إِنَّا رَسُولَا رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَنَا إِلَيْكَ لِتُؤْتِيَنَا صَدَقَةَ غَنَمِكَ قُلْتُ وَمَا هِيَ قَالَا شَاةٌ فَعَمِدْتُ إِلَى شَاةٍ قَدْ عَلِمْتُ مَكَانَهَا مُمْتَلِئَةً مَحْضًا أَوْ مَحْضًا وَشَحْمًا فَأَخْرَجْتُهَا إِلَيْهِمَا فَقَالَا هَذِهِ شَافِعٌ وَقَدْ نَهَانَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ نَأْخُذَ شَافِعًا وَالشَّافِعُ الَّتِي فِي بَطْنِهَا وَلَدُهَا قَالَ فَقُلْتُ فَأَيَّ شَيْءٍ تَأْخُذَانِ قَالَا عَنَاقًا أَوْ جَذَعَةً أَوْ ثَنِيَّةً قَالَ فَأَخْرَجَ لَهُمَا عَنَاقًا قَالَ فَقَالَا ادْفَعْهَا إِلَيْنَا فَتَنَاوَلَاهَا وَجَعَلَاهَا مَعَهُمَا عَلَى بَعِيرِهِمَا
Muslim ibn Shuʼba aytdi: Ibn Alqama uning otasini oʻz qavmiga oqsoqol qilib tayinladi. Muslim aytdi: Otam meni qavmimdan bir toifaning sadaqasini yigʻish uchun yubordi. Men chiqib, soyliklardan birida Siʼr deb ataladigan bir cholning oldiga bordim va: «Otam meni sizning oldingizga qoʻylaringizning sadaqasini berishingiz uchun yubordi», dedim. U: «Ey jiyanim, qay tarzda olasizlar?» dedi. Men: «Topganimizning eng yaxshisini olamiz», dedim. Chol dedi: «Men shu soyliklardan birida oʻz qoʻylarim bilan edim, birdan oldimga bir tuyaga qoʻshalashib mingan ikki kishi kelib: ‹Biz Rasululloh ﷺning ikki elchisimiz, u zot bizni senga qoʻylaringning sadaqasini berishing uchun yubordilar›, dedilar. Men: ‹U nima?› dedim. Ular: ‹Bir qoʻy›, dedilar. Shunda men joyini bilib turgan, suti — yoki suti va yogʻiga toʻlgan bir qoʻyga borib, uni ularga chiqardim. Ular: ‹Bu shofiʼdir, Rasululloh ﷺ bizni shofiʼ olishimizdan qaytarganlar›, dedilar. Shofiʼ — qornida bolasi bor qoʻydir. Men: ‹Unda qanaqasini olasizlar?› dedim. Ular: ‹Anoq yoki jazʼa yoki saniyyani›, dedilar. Shunda u ularga bir anoq chiqardi. Ular: ‹Uni bizga topshir›, dedilar-da, uni olib, oʻzlari bilan tuyalariga qoʻshib qoʻydilar».Муслим ибн Шуъба айтди: Ибн Алқама унинг отасини ўз қавмига оқсоқол қилиб тайинлади. Муслим айтди: Отам мени қавмимдан бир тоифанинг садақасини йиғиш учун юборди. Мен чиқиб, сойликлардан бирида Сиър деб аталадиган бир чолнинг олдига бордим ва: «Отам мени сизнинг олдингизга қўйларингизнинг садақасини беришингиз учун юборди», дедим. У: «Эй жияним, қай тарзда оласизлар?» деди. Мен: «Топганимизнинг энг яхшисини оламиз», дедим. Чол деди: «Мен шу сойликлардан бирида ўз қўйларим билан эдим, бирдан олдимга бир туяга қўшалашиб минган икки киши келиб: ‹Биз Расулуллоҳ ﷺнинг икки элчисимиз, у зот бизни сенга қўйларингнинг садақасини беришинг учун юбордилар›, дедилар. Мен: ‹У нима?› дедим. Улар: ‹Бир қўй›, дедилар. Шунда мен жойини билиб турган, сути — ёки сути ва ёғига тўлган бир қўйга бориб, уни уларга чиқардим. Улар: ‹Бу шофиъдир, Расулуллоҳ ﷺ бизни шофиъ олишимиздан қайтарганлар›, дедилар. Шофиъ — қорнида боласи бор қўйдир. Мен: ‹Унда қанақасини оласизлар?› дедим. Улар: ‹Аноқ ёки жазъа ёки санийяни›, дедилар. Шунда у уларга бир аноқ чиқарди. Улар: ‹Уни бизга топшир›, дедилар-да, уни олиб, ўзлари билан туяларига қўшиб қўйдилар».