حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنِ الْحَكَمِ عَنْ ذَرٍّ عَنِ ابْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبْزَى عَنْ أَبِيهِأَنَّ رَجُلًا أَتَى عُمَرَ فَقَالَ إِنِّي أَجْنَبْتُ فَلَمْ أَجِدْ مَاءً فَقَالَ عُمَرُ لَا تُصَلِّ فَقَالَ عَمَّارٌ أَمَا تَذْكُرُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ أَنَا وَأَنْتَ فِي سَرِيَّةٍ فَأَجْنَبْنَا فَلَمْ نَجِدْ مَاءً فَأَمَّا أَنْتَ فَلَمْ تُصَلِّ وَأَمَّا أَنَا فَتَمَعَّكْتُ فِي التُّرَابِ فَصَلَّيْتُ فَلَمَّا أَتَيْنَا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيكَ وَضَرَبَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَدِهِ إِلَى الْأَرْضِ ثُمَّ نَفَخَ فِيهَا وَمَسَحَ بِهَا وَجْهَهُ وَكَفَّيْهِحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ عَنْ ذَرٍّ عَنِ ابْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبْزَى عَنْ أَبِيهِ أَنَّ رَجُلًا أَتَى عُمَرَ فَذَكَرَ ابْنُ جَعْفَرٍ مِثْلَ حَدِيثِ الْحَكَمِ وَزَادَ قَالَ وَسَلَمَةُ شَكَّ قَالَ لَا أَدْرِي قَالَ فِيهِ الْمِرْفَقَيْنِ أَوْ إِلَى الْكَفَّيْنِ فَقَالَ عُمَرُ بَلَى نُوَلِّيكَ مَا تَوَلَّيْتَ
Abdurrahmon ibn Abzodan rivoyat qilinadi: Bir kishi Umarning oldiga kelib: «Men junub boʻldim, ammo suv topmadim», dedi. Umar: «Namoz oʻqima», dedi. Shunda Ammor: «Ey moʻminlarning amiri, esingizdami, men bilan siz bir sariyada edik, junub boʻlib, suv topmadik. Siz namoz oʻqimadingiz, men esa tuproqqa agʻanab, namoz oʻqidim. Soʻng Nabiy ﷺning oldilariga kelib, buni u zotga aytganimda, u zot: ‹Senga shunchasi kifoya qilar edi›, dedilar», dedi. Va Nabiy ﷺ qoʻllarini yerga urib, soʻng ularga puflab, ular bilan yuzlari va kaftlariga mash tortdilar. Muhammad ibn Jaʼfar Shuʼbadan, u Salama ibn Kuhayldan, u Zarrdan, u Abdurrahmon ibn Abzoning oʻgʻlidan, u otasidan rivoyat qildiki, bir kishi Umarning oldiga keldi — soʻng Ibn Jaʼfar al-Hakamning hadisiga oʻxshashini zikr qildi va (bunday) ziyoda qildi: Salama shubha qilib: «Bilmadim, unda ‹ikki tirsakkacha› dedimi yoki ‹ikki kaftgacha›», dedi. Shunda Umar: «Ha, oʻzing zimmangga olgan narsani senga havola qilamiz», dedi.Абдурраҳмон ибн Абзодан ривоят қилинади: Бир киши Умарнинг олдига келиб: «Мен жунуб бўлдим, аммо сув топмадим», деди. Умар: «Намоз ўқима», деди. Шунда Аммор: «Эй мўминларнинг амири, эсингиздами, мен билан сиз бир сарияда эдик, жунуб бўлиб, сув топмадик. Сиз намоз ўқимадингиз, мен эса тупроққа ағанаб, намоз ўқидим. Сўнг Набий ﷺнинг олдиларига келиб, буни у зотга айтганимда, у зот: ‹Сенга шунчаси кифоя қилар эди›, дедилар», деди. Ва Набий ﷺ қўлларини ерга уриб, сўнг уларга пуфлаб, улар билан юзлари ва кафтларига маш тортдилар. Муҳаммад ибн Жаъфар Шуъбадан, у Салама ибн Куҳайлдан, у Заррдан, у Абдурраҳмон ибн Абзонинг ўғлидан, у отасидан ривоят қилдики, бир киши Умарнинг олдига келди — сўнг Ибн Жаъфар ал-Ҳакамнинг ҳадисига ўхшашини зикр қилди ва (бундай) зиёда қилди: Салама шубҳа қилиб: «Билмадим, унда ‹икки тирсаккача› дедими ёки ‹икки кафтгача›», деди. Шунда Умар: «Ҳа, ўзинг зиммангга олган нарсани сенга ҳавола қиламиз», деди.