حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ عَنْ عَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ أَبِي الْيَقْظَانِ قَالَكُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَلَكَ عِقْدٌ لِعَائِشَةَ فَأَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَضَاءَ الْفَجْرُ فَتَغَيَّظَ أَبُو بَكْرٍ عَلَى عَائِشَةَ فَنَزَلَتْ عَلَيْهِمْ الرُّخْصَةُ فِي الْمَسْحِ بِالصُّعُدَاتِ فَدَخَلَ عَلَيْهَا أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ إِنَّكِ لَمُبَارَكَةٌ لَقَدْ نَزَلَ عَلَيْنَا فِيكِ رُخْصَةٌ فَضَرَبْنَا بِأَيْدِينَا إِلَى وُجُوهِنَا وَضَرَبْنَا بِأَيْدِينَا ضَرْبَةً إِلَى الْمَنَاكِبِ وَالْآبَاطِ
Ammor ibn Yosir Abul Yaqzon (roziyallohu anhu) aytdi: Biz Rasululloh ﷺ bilan birga edik. Oishaning marjoni yoʻqolib qoldi va Rasululloh ﷺ tong yorishguncha (oʻsha yerda) turdilar. Abu Bakr Oishadan gʻazablandi. Shunda ularga tuproq bilan masli qilish haqidagi ruxsat nozil boʻldi. Abu Bakr uning huzuriga kirib: «Sen haqiqatan barakotli ekansan; sening sababingdan bizga bir ruxsat nozil boʻldi», dedi. Bas, biz qoʻllarimizni yuzlarimizga urdik va qoʻllarimizni yelkalar hamda qoʻltiqlargacha bir marta urdik.Аммор ибн Ёсир Абул Яқзон (розияллоҳу анҳу) айтди: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан бирга эдик. Оишанинг маржони йўқолиб қолди ва Расулуллоҳ ﷺ тонг ёришгунча (ўша ерда) турдилар. Абу Бакр Оишадан ғазабланди. Шунда уларга тупроқ билан масли қилиш ҳақидаги рухсат нозил бўлди. Абу Бакр унинг ҳузурига кириб: «Сен ҳақиқатан баракотли экансан; сенинг сабабингдан бизга бир рухсат нозил бўлди», деди. Бас, биз қўлларимизни юзларимизга урдик ва қўлларимизни елкалар ҳамда қўлтиқларгача бир марта урдик.