حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا إِسْحَاقَ قَالَكَانَ جَرِيرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ فِي بَعْثٍ بِأَرْمِينِيَّةَ قَالَ فَأَصَابَتْهُمْ مَخْمَصَةٌ أَوْ مَجَاعَةٌ قَالَ فَكَتَبَ جَرِيرٌ إِلَى مُعَاوِيَةَ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ لَمْ يَرْحَمْ النَّاسَ لَا يَرْحَمْهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ فَأَتَاهُ فَقَالَ آنْتَ سَمِعْتَهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَأَقْفَلَهُمْ وَمَتَّعَهُمْقَالَ أَبُو إِسْحَاقَ وَكَانَ أَبِي فِي ذَلِكَ الْجَيْشِ فَجَاءَ بِقَطِيفَةٍ مِمَّا مَتَّعَهُ مُعَاوِيَةُ
Abu Ishoq aytdi: Jarir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu) Arminiyadagi bir qoʻshinda edi. Ularga ochlik yoki qahatchilik yetdi. Shunda Jarir Muoviyaga: «Men Rasululloh ﷺ ning: ‹Kim odamlarga rahm qilmasa, Alloh azza va jalla ham unga rahm qilmaydi›, deganlarini eshitganman», deb yozdi. Shunda (Muoviya) uning oldiga (odam) yubordi, u keldi. (Muoviya): «Buni sen Rasululloh ﷺ dan eshitdingmi?» dedi. U: «Ha», dedi. Bas, (Muoviya) ularni (yurtlariga) qaytardi va ularni (mol bilan) taʼminladi. Abu Ishoq dedi: Otam oʻsha qoʻshinda edi va Muoviya unga bergan narsadan bir gilam olib keldi.Абу Ишоқ айтди: Жарир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу) Арминиядаги бир қўшинда эди. Уларга очлик ёки қаҳатчилик етди. Шунда Жарир Муовияга: «Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Ким одамларга раҳм қилмаса, Аллоҳ азза ва жалла ҳам унга раҳм қилмайди›, деганларини эшитганман», деб ёзди. Шунда (Муовия) унинг олдига (одам) юборди, у келди. (Муовия): «Буни сен Расулуллоҳ ﷺ дан эшитдингми?» деди. У: «Ҳа», деди. Бас, (Муовия) уларни (юртларига) қайтарди ва уларни (мол билан) таъминлади. Абу Ишоқ деди: Отам ўша қўшинда эди ва Муовия унга берган нарсадан бир гилам олиб келди.