حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنِ الْحَكَمِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ الْقُرَظِيِّ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ قَالَكُنْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ قَالَ فَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرْتُهُ قَالَ فَحَلَفَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ شَيْءٌ مِنْ ذَلِكَ قَالَ فَلَامَنِي قَوْمِي وَقَالُوا مَا أَرَدْتَ إِلَى هَذَا قَالَ فَانْطَلَقْتُ فَنِمْتُ كَئِيبًا أَوْ حَزِينًا قَالَ فَأَرْسَلَ إِلَيَّ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوْ أَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَنْزَلَ عُذْرَكَ وَصَدَّقَكَ قَالَ فَنَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ {هُمْ الَّذِينَ يَقُولُونَ لَا تُنْفِقُوا عَلَى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَنْفَضُّوا حَتَّى بَلَغَ لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ}
Zayd ibn Arqam (roziyallohu anhu) aytdi: Men bir gʻazotda Rasululloh ﷺ bilan birga edim. Shunda Abdulloh ibn Ubayy: «Agar Madinaga qaytsak, albatta aziz boʻlgan undan xor boʻlganni chiqarib yuboradi», dedi. Men Rasululloh ﷺning oldilariga kelib, buni u zotga xabar berdim. Abdulloh ibn Ubayy esa bulardan hech narsa boʻlmaganiga qasam ichdi. Shunda qavmim meni malomat qilib: «Bu (ish)dan nima maqsad qilgan eding?» dedilar. Men (uyga) borib, gʻamgin — yoki xafa — boʻlib uxladim. Soʻng Allohning Nabiysi ﷺ menga (odam) yubordilar — yoki men Rasululloh ﷺning oldilariga bordim — va u zot: «Albatta, Alloh azza va jalla sening uzringni nozil qildi va seni tasdiqladi», dedilar. Shunda mana bu oyat nozil boʻldi: {Ular: ‹Rasululloh huzuridagilarga, ular tarqab ketgunlaricha sarf-xarajat qilmanglar› deydiganlardir} — «Agar Madinaga qaytsak, albatta aziz boʻlgan undan xor boʻlganni chiqarib yuboradi» (degan soʻz)gacha.Зайд ибн Арқам (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен бир ғазотда Расулуллоҳ ﷺ билан бирга эдим. Шунда Абдуллоҳ ибн Убайй: «Агар Мадинага қайтсак, албатта азиз бўлган ундан хор бўлганни чиқариб юборади», деди. Мен Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келиб, буни у зотга хабар бердим. Абдуллоҳ ибн Убайй эса булардан ҳеч нарса бўлмаганига қасам ичди. Шунда қавмим мени маломат қилиб: «Бу (иш)дан нима мақсад қилган эдинг?» дедилар. Мен (уйга) бориб, ғамгин — ёки хафа — бўлиб ухладим. Сўнг Аллоҳнинг Набийси ﷺ менга (одам) юбордилар — ёки мен Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига бордим — ва у зот: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла сенинг узрингни нозил қилди ва сени тасдиқлади», дедилар. Шунда мана бу оят нозил бўлди: {Улар: ‹Расулуллоҳ ҳузуридагиларга, улар тарқаб кетгунларича сарф-харажат қилманглар› дейдиганлардир} — «Агар Мадинага қайтсак, албатта азиз бўлган ундан хор бўлганни чиқариб юборади» (деган сўз)гача.