حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ الثَّقَفِيُّ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ مُحَمَّدٍأَنَّ زِيَادًا اسْتَعْمَلَ الْحَكَمَ بْنَ عَمْرٍو الْغِفَارِيَّ عَلَى خُرَاسَانَ قَالَ فَجَعَلَ عِمْرَانُ يَتَمَنَّاهُ فَلَقِيَهُ بِالْبَابِ فَقَالَ لَقَدْ كَانَ يُعْجِبُنِي أَنْ أَلْقَاكَ هَلْ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا طَاعَةَ فِي مَعْصِيَةِ اللَّهِ قَالَ الْحَكَمُ نَعَمْ قَالَ فَكَبَّرَ عِمْرَانُ رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ
Muhammad (ibn Sirin)dan rivoyat qilinadiki, Ziyod Hakam ibn Amr al-Gʻiforiyni Xurosonga voliy qilib tayinladi. (Roviy) dedi: Shunda Imron uni uchratishni orzu qila boshladi va uni eshik oldida uchratdi-da: «Seni uchratish menga yoqar edi. Sen Rasululloh ﷺ ning: ‹Allohga maʼsiyat qilishda itoat yoʻq›, deganlarini eshitganmisan?» dedi. Hakam: «Ha», dedi. (Roviy) dedi: Shunda Imron (roziyallohu anhu) takbir aytdi.Муҳаммад (ибн Сирин)дан ривоят қилинадики, Зиёд Ҳакам ибн Амр ал-Ғифорийни Хуросонга волий қилиб тайинлади. (Ровий) деди: Шунда Имрон уни учратишни орзу қила бошлади ва уни эшик олдида учратди-да: «Сени учратиш менга ёқар эди. Сен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Аллоҳга маъсият қилишда итоат йўқ›, деганларини эшитганмисан?» деди. Ҳакам: «Ҳа», деди. (Ровий) деди: Шунда Имрон (розияллоҳу анҳу) такбир айтди.