Qays ibn Abu Hozimdan rivoyat qilinadi: Biz Xabbob ibn al-Aratt (roziyallohu anhu)ni yoʻqlab bordik, u qornini yetti marta dogʻlatgan edi. U: «Agar Rasululloh ﷺ bizni oʻlimni tilab duo qilishdan qaytarmaganlarida edi, men uni tilab duo qilar edim; chunki kasalligim uzoq choʻzilib ketdi», dedi. Soʻng u: «Bizdan oldin oʻtgan sheriklarimizga dunyo hech narsani kamaytirmadi; biz esa ulardan keyin tuproqdan boshqa qoʻyadigan joyini topmaydigan (darajada mol)ga erishdik», dedi. U oʻzining bir devorini qurayotgan edi va: «Musulmon kishi har bir sarf-xarajatiga ajr oladi, faqat tuproqqa qoʻyadigan narsasi bundan mustasno», dedi.Қайс ибн Абу Ҳозимдан ривоят қилинади: Биз Хаббоб ибн ал-Аратт (розияллоҳу анҳу)ни йўқлаб бордик, у қорнини етти марта доғлатган эди. У: «Агар Расулуллоҳ ﷺ бизни ўлимни тилаб дуо қилишдан қайтармаганларида эди, мен уни тилаб дуо қилар эдим; чунки касаллигим узоқ чўзилиб кетди», деди. Сўнг у: «Биздан олдин ўтган шерикларимизга дунё ҳеч нарсани камайтирмади; биз эса улардан кейин тупроқдан бошқа қўядиган жойини топмайдиган (даражада мол)га эришдик», деди. У ўзининг бир деворини қураётган эди ва: «Мусулмон киши ҳар бир сарф-харажатига ажр олади, фақат тупроққа қўядиган нарсаси бундан мустасно», деди.