Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Madinada bir kishi bor edi; men masjiddan uning uyidan uzoqroq uyli kishini bilmasdim. Unga: «Bir eshak sotib olsang, qizigan qumda va qorongʻiliklarda unga minsang boʻlmasmidi?» deyildi. U: «Uyim masjidning yonida boʻlishi meni xursand qilmaydi», dedi. Bu gap Rasululloh ﷺga yetkazildi. U zot: «Uyim masjidning yonida boʻlishi meni xursand qilmaydi, deganing bilan nimani nazarda tutding?» dedilar. U: «Masjidga kelganimda kelishim, ahlimga qaytganimda qaytishim (savob) yozilishini nazarda tutdim», dedi. U zot: «Alloh taolo senga shularning barchasini berdi», yoki: «Alloh sen umid qilgan narsalarning hammasini senga ato etdi», dedilar.Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мадинада бир киши бор эди; мен масжиддан унинг уйидан узоқроқ уйли кишини билмасдим. Унга: «Бир эшак сотиб олсанг, қизиган қумда ва қоронғиликларда унга минсанг бўлмасмиди?» дейилди. У: «Уйим масжиднинг ёнида бўлиши мени хурсанд қилмайди», деди. Бу гап Расулуллоҳ ﷺга етказилди. У зот: «Уйим масжиднинг ёнида бўлиши мени хурсанд қилмайди, деганинг билан нимани назарда тутдинг?» дедилар. У: «Масжидга келганимда келишим, аҳлимга қайтганимда қайтишим (савоб) ёзилишини назарда тутдим», деди. У зот: «Аллоҳ таоло сенга шуларнинг барчасини берди», ёки: «Аллоҳ сен умид қилган нарсаларнинг ҳаммасини сенга ато этди», дедилар.