حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَاشِدٍ عَنْ مَكْحُولٍ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَبِي ذَرٍّ قَالَدَخَلَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ عَكَّافُ بْنُ بِشْرٍ التَّمِيمِيُّ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا عَكَّافُ هَلْ لَكَ مِنْ زَوْجَةٍ قَالَ لَا قَالَ وَلَا جَارِيَةٍ قَالَ وَلَا جَارِيَةَ قَالَ وَأَنْتَ مُوسِرٌ بِخَيْرٍ قَالَ وَأَنَا مُوسِرٌ بِخَيْرٍ قَالَ أَنْتَ إِذًا مِنْ إِخْوَانِ الشَّيَاطِينِ وَلَوْ كُنْتَ فِي النَّصَارَى كُنْتَ مِنْ رُهْبَانِهِمْ إِنَّ سُنَّتَنَا النِّكَاحُ شِرَارُكُمْ عُزَّابُكُمْ وَأَرَاذِلُ مَوْتَاكُمْ عُزَّابُكُمْ أَبِالشَّيْطَانِ تَمَرَّسُونَ مَا لِلشَّيْطَانِ مِنْ سِلَاحٍ أَبْلَغُ فِي الصَّالِحِينَ مِنْ النِّسَاءِ إِلَّا الْمُتَزَوِّجُونَ أُولَئِكَ الْمُطَهَّرُونَ الْمُبَرَّءُونَ مِنْ الْخَنَا وَيْحَكَ يَا عَكَّافُ إِنَّهُنَّ صَوَاحِبُ أَيُّوبَ وَدَاوُدَ وَيُوسُفَ وَكُرْسُفَ فَقَالَ لَهُ بِشْرُ بْنُ عَطِيَّةَ وَمَنْ كُرْسُفُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ رَجُلٌ كَانَ يَعْبُدُ اللَّهَ بِسَاحِلٍ مِنْ سَوَاحِلِ الْبَحْرِ ثَلَاثَ مِائَةِ عَامٍ يَصُومُ النَّهَارَ وَيَقُومُ اللَّيْلَ ثُمَّ إِنَّهُ كَفَرَ بِاللَّهِ الْعَظِيمِ فِي سَبَبِ امْرَأَةٍ عَشِقَهَا وَتَرَكَ مَا كَانَ عَلَيْهِ مِنْ عِبَادَةِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ ثُمَّ اسْتَدْرَكَهُ اللَّهُ بِبَعْضِ مَا كَانَ مِنْهُ فَتَابَ عَلَيْهِ وَيْحَكَ يَا عَكَّافُ تَزَوَّجْ وَإِلَّا فَأَنْتَ مِنْ الْمُذَبْذَبِينَ قَالَ زَوِّجْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ قَدْ زَوَّجْتُكَ كَرِيمَةَ بِنْتَ كُلْثُومٍ الْحِمْيَرِيِّ
Abu Zarr (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺning huzurlariga Akkof ibn Bishr at-Tamimiy deb ataladigan bir kishi kirdi. Nabiy ﷺ unga: «Ey Akkof, xotining bormi?» dedilar. U: «Yoʻq», dedi. U zot: «Joriyang ham yoʻqmi?» dedilar. U: «Joriyam ham yoʻq», dedi. U zot: «Sen yaxshi (mol) bilan badavlatmisan?» dedilar. U: «Men yaxshi (mol) bilan badavlatman», dedi. U zot: «Unda sen shaytonlarning birodarlaridansan. Agar nasorolar ichida boʻlganingda, ularning rohiblaridan boʻlar eding. Albatta, bizning sunnatimiz — nikohdir. Sizlarning eng yomoningiz — boʻydoqlaringiz; oʻliklaringizning eng pasti — boʻydoqlaringizdir. Shayton bilan olishmoqchimisizlar? Solihlarga (qarshi) shaytonda ayollardan koʻra taʼsirliroq qurol yoʻq — magar uylanganlar bundan mustasno; ular — poklangan, fahshdan xolis (qilingan)lardir. Voy senga, ey Akkof! Albatta, ular Ayyub, Dovud, Yusuf va Kursufning (imtihoni boʻlgan) ayollardir», dedilar. Bishr ibn Atiyya u zotga: «Kursuf kim, yo Rasululloh?» dedi. U zot: «Dengiz sohillaridan bir sohilda uch yuz yil Allohga ibodat qilgan bir kishi (edi): kunduzi roʻza tutar, kechasi qiyomda turar edi. Soʻng u oʻzi oshiq boʻlgan bir ayol sababli Ulugʻ Allohga kufr keltirdi va Alloh azza va jallaga qilib kelayotgan ibodatini tark etdi. Soʻng Alloh undan (sodir) boʻlgan baʼzi (amallari) sababli uni qoʻlladi va tavbasini qabul qildi. Voy senga, ey Akkof! Uylan, aks holda sen sarosimada qolganlardansan», dedilar. U: «Meni uylantiring, yo Rasululloh», dedi. U zot: «Men seni Karima bint Kulsum al-Himyariyga uylantirdim», dedilar.Абу Зарр (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига Аккоф ибн Бишр ат-Тамимий деб аталадиган бир киши кирди. Набий ﷺ унга: «Эй Аккоф, хотининг борми?» дедилар. У: «Йўқ», деди. У зот: «Жориянг ҳам йўқми?» дедилар. У: «Жориям ҳам йўқ», деди. У зот: «Сен яхши (мол) билан бадавлатмисан?» дедилар. У: «Мен яхши (мол) билан бадавлатман», деди. У зот: «Унда сен шайтонларнинг биродарларидансан. Агар насоролар ичида бўлганингда, уларнинг роҳибларидан бўлар эдинг. Албатта, бизнинг суннатимиз — никоҳдир. Сизларнинг энг ёмонингиз — бўйдоқларингиз; ўликларингизнинг энг пасти — бўйдоқларингиздир. Шайтон билан олишмоқчимисизлар? Солиҳларга (қарши) шайтонда аёллардан кўра таъсирлироқ қурол йўқ — магар уйланганлар бундан мустасно; улар — покланган, фаҳшдан холис (қилинган)лардир. Вой сенга, эй Аккоф! Албатта, улар Айюб, Довуд, Юсуф ва Курсуфнинг (имтиҳони бўлган) аёллардир», дедилар. Бишр ибн Атийя у зотга: «Курсуф ким, ё Расулуллоҳ?» деди. У зот: «Денгиз соҳилларидан бир соҳилда уч юз йил Аллоҳга ибодат қилган бир киши (эди): кундузи рўза тутар, кечаси қиёмда турар эди. Сўнг у ўзи ошиқ бўлган бир аёл сабабли Улуғ Аллоҳга куфр келтирди ва Аллоҳ азза ва жаллага қилиб келаётган ибодатини тарк этди. Сўнг Аллоҳ ундан (содир) бўлган баъзи (амаллари) сабабли уни қўллади ва тавбасини қабул қилди. Вой сенга, эй Аккоф! Уйлан, акс ҳолда сен саросимада қолганлардансан», дедилар. У: «Мени уйлантиринг, ё Расулуллоҳ», деди. У зот: «Мен сени Карима бинт Кулсум ал-Ҳимярийга уйлантирдим», дедилар.