حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ أَخْبَرَنَا أَبُو نَعَامَةَ عَنْ الْأَحْنَفِ بْنِ قَيْسٍ قَالَقَدِمْتُ الْمَدِينَةَ وَأَنَا أُرِيدُ الْعَطَاءَ مِنْ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ فَجَلَسْتُ إِلَى حَلْقَةٍ مِنْ حِلَقِ قُرَيْشٍ فَجَاءَ رَجُلٌ عَلَيْهِ أَسْمَالٌ لَهُ قَدْ لَفَّ ثَوْبًا عَلَى رَأْسِهِ قَالَ بَشِّرْ الْكَنَّازِينَ بِكَيٍّ فِي الْجِبَاهِ وَبِكَيٍّ فِي الظُّهُورِ وَبِكَيٍّ فِي الْجُنُوبِ ثُمَّ تَنَحَّى إِلَى سَارِيَةٍ فَصَلَّى خَلْفَهَا رَكْعَتَيْنِ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقِيلَ هَذَا أَبُو ذَرٍّ فَقُلْتُ لَهُ مَا شَيْءٌ سَمِعْتُكَ تُنَادِي بِهِ قَالَ مَا قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا شَيْئًا سَمِعُوهُ مِنْ نَبِيِّهِمْ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ يَرْحَمُكَ اللَّهُ إِنِّي كُنْتُ آخُذُ الْعَطَاءَ مِنْ عُمَرَ فَمَا تَرَى قَالَ خُذْهُ فَإِنَّ فِيهِ الْيَوْمَ مَعُونَةً وَيُوشِكُ أَنْ يَكُونَ دَيْنًا فَإِذَا كَانَ دَيْنًا فَارْفُضْهُحَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ حَدَّثَنَا أَبُو نَعَامَةَ السَّعْدِيُّ فَذَكَرَهُ بِإِسْنَادِهِ وَمَعْنَاهُ وَلَمْ يَذْكُرْ إِلَّا شَيْئًا سَمِعُوهُ مِنْ نَبِيِّهِمْ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا أَرَى عَفَّانَ إِلَّا وَهِمَ وَذَهَبَ إِلَى حَدِيثِ أَبِي الْأَشْهَبِ لِأَنَّ عَفَّانَ زَادَهُ وَلَمْ يَكُنْ عِنْدَنَا
Ahnaf ibn Qays (rahimahulloh) aytdi: Men Madinaga keldim, Usmon ibn Affondan ato (nafaqa) olmoqchi edim. Bas, Quraysh halqalaridan bir halqaga borib oʻtirdim. Shunda ustida eski-tuski kiyimlari boʻlgan, boshiga bir matoni oʻrab olgan bir kishi kelib: «Xazina toʻplovchilarga peshonalarida dogʻlanish, yelkalarida dogʻlanish va yon tomonlarida dogʻlanish bilan bashorat ber», dedi. Soʻng bir ustun tomon chetlanib, uning ortida ikki rakat namoz oʻqidi. Men: «Bu kim?» dedim. «Bu Abu Zarr», deyildi. Men unga: «Sen nido qilib aytgan narsa nima edi?» dedim. U: «Men ularga faqat oʻzlari paygʻambarlari ﷺdan eshitgan narsani aytdim», dedi. Men: «Alloh senga rahm qilsin, men Umardan ato olar edim, bu haqda nima deysan?» dedim. U: «Uni ol, chunki bugun unda yordam bordir; yaqinda u qarzga aylanadi. Qachonki u qarz boʻlsa, uni tashla», dedi. Abu Komil ham Hammoddan, u Abu Naoma as-Saʼdiydan shu isnod va shu maʼnoda zikr qildi, biroq «faqat oʻzlari paygʻambarlari ﷺdan eshitgan narsani» degan (soʻz)ni zikr qilmadi. Menimcha, Affon adashib, Abul Ashhabning hadisiga oʻtib ketgan, chunki uni Affon ziyoda qilgan, bizning huzurimizda esa u yoʻq edi.Аҳнаф ибн Қайс (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Мен Мадинага келдим, Усмон ибн Аффондан ато (нафақа) олмоқчи эдим. Бас, Қурайш ҳалқаларидан бир ҳалқага бориб ўтирдим. Шунда устида эски-туски кийимлари бўлган, бошига бир матони ўраб олган бир киши келиб: «Хазина тўпловчиларга пешоналарида доғланиш, елкаларида доғланиш ва ён томонларида доғланиш билан башорат бер», деди. Сўнг бир устун томон четланиб, унинг ортида икки ракат намоз ўқиди. Мен: «Бу ким?» дедим. «Бу Абу Зарр», дейилди. Мен унга: «Сен нидо қилиб айтган нарса нима эди?» дедим. У: «Мен уларга фақат ўзлари пайғамбарлари ﷺдан эшитган нарсани айтдим», деди. Мен: «Аллоҳ сенга раҳм қилсин, мен Умардан ато олар эдим, бу ҳақда нима дейсан?» дедим. У: «Уни ол, чунки бугун унда ёрдам бордир; яқинда у қарзга айланади. Қачонки у қарз бўлса, уни ташла», деди. Абу Комил ҳам Ҳаммоддан, у Абу Наома ас-Саъдийдан шу иснод ва шу маънода зикр қилди, бироқ «фақат ўзлари пайғамбарлари ﷺдан эшитган нарсани» деган (сўз)ни зикр қилмади. Менимча, Аффон адашиб, Абул Ашҳабнинг ҳадисига ўтиб кетган, чунки уни Аффон зиёда қилган, бизнинг ҳузуримизда эса у йўқ эди.