حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى وَعَفَّانُ قَالَا حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ قَالَ عَفَّانُ أَخْبَرَنَا أَبُو غَالِبٍ عَنْ أَبِي أُمَامَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَقْبَلَ مِنْ خَيْبَرَ وَمَعَهُ غُلَامَانِ وَهَبَ أَحَدَهُمَا لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ وَقَالَ لَا تَضْرِبْهُ فَإِنِّي قَدْ نَهَيْتُ عَنْ ضَرْبِ أَهْلِ الصَّلَاةِ وَقَدْ رَأَيْتُهُ يُصَلِّي قَالَ عَفَّانُ فِي حَدِيثِهِ أَخْبَرَنَا أَبُو طَالِبٍ عَنْ أَبِي أُمَامَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَقْبَلَ مِنْ خَيْبَرَ وَمَعَهُ غُلَامَانِ فَقَالَ عَلِيٌّ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَخْدِمْنَا قَالَ خُذْ أَيَّهُمَا شِئْتَ قَالَ خِرْ لِي قَالَ خُذْ هَذَا وَلَا تَضْرِبْهُ فَإِنِّي قَدْ رَأَيْتُهُ يُصَلِّي مَقْبَلَنَا مِنْ خَيْبَرَ وَإِنِّي قَدْ نَهَيْتُ وَأَعْطَى أَبَا ذَرٍّ غُلَامًا وَقَالَ اسْتَوْصِ بِهِ مَعْرُوفًا فَأَعْتَقَهُ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا فَعَلَ الْغُلَامُ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَمَرْتَنِي أَنْ أَسْتَوْصِيَ بِهِ مَعْرُوفًا فَأَعْتَقْتُهُ
Abu Umoma (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Xaybardan qaytdilar, u zot bilan birga ikkita gʻulom bor edi. Ulardan birini Ali ibn Abu Tolibga hadya qildilar-da: «Uni urma, chunki men namoz ahlini urishdan qaytarganman; men uning namoz oʻqiyotganini koʻrdim», dedilar. Affon oʻz hadisida shunday keltirdi: Nabiy ﷺ Xaybardan qaytdilar, u zot bilan birga ikkita gʻulom bor edi. Ali: «Yo Rasululloh, bizga xizmatkor bering», dedi. U zot: «Qaysi birini xohlasang, oʻshasini ol», dedilar. U: «Oʻzingiz men uchun tanlang», dedi. U zot: «Buni ol va uni urma, chunki men Xaybardan qaytayotganimizda uning namoz oʻqiyotganini koʻrdim; men esa (namoz ahlini urishdan) qaytarganman», dedilar. Abu Zarrga ham bir gʻulom berib: «Unga yaxshi muomalada boʻlishni tavsiya qilaman», dedilar. U esa uni ozod qildi. Shunda Nabiy ﷺ unga: «Gʻulom nima boʻldi?» dedilar. U: «Yo Rasululloh, siz menga unga yaxshi muomalada boʻlishni buyurgan edingiz, men uni ozod qildim», dedi.Абу Умома (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Хайбардан қайтдилар, у зот билан бирга иккита ғулом бор эди. Улардан бирини Али ибн Абу Толибга ҳадя қилдилар-да: «Уни урма, чунки мен намоз аҳлини уришдан қайтарганман; мен унинг намоз ўқиётганини кўрдим», дедилар. Аффон ўз ҳадисида шундай келтирди: Набий ﷺ Хайбардан қайтдилар, у зот билан бирга иккита ғулом бор эди. Али: «Ё Расулуллоҳ, бизга хизматкор беринг», деди. У зот: «Қайси бирини хоҳласанг, ўшасини ол», дедилар. У: «Ўзингиз мен учун танланг», деди. У зот: «Буни ол ва уни урма, чунки мен Хайбардан қайтаётганимизда унинг намоз ўқиётганини кўрдим; мен эса (намоз аҳлини уришдан) қайтарганман», дедилар. Абу Заррга ҳам бир ғулом бериб: «Унга яхши муомалада бўлишни тавсия қиламан», дедилар. У эса уни озод қилди. Шунда Набий ﷺ унга: «Ғулом нима бўлди?» дедилар. У: «Ё Расулуллоҳ, сиз менга унга яхши муомалада бўлишни буюрган эдингиз, мен уни озод қилдим», деди.