حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ قَالَ سَمِعْتُ عُثْمَانَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أَبِي قَتَادَةَ يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ أَبِي قَتَادَةَ أَنَّهُمْكَانُوا فِي مَسِيرٍ لَهُمْ فَرَأَيْتُ حِمَارَ وَحْشٍ فَرَكِبْتُ فَرَسًا وَأَخَذْتُ الرُّمْحَ فَقَتَلْتُهُ قَالَ وَفِينَا الْمُحْرِمُ قَالَ فَأَكَلُوا مِنْهُ قَالَ فَأَشْفَقُوا قَالَ فَسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوْ قَالَ فَسُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَشَرْتُمْ أَوْ أَعَنْتُمْ أَوْ أَصِدْتُمْ قَالَ شُعْبَةُ لَا أَدْرِي قَالَ أَعَنْتُمْ أَوْ أَصِدْتُمْ ثُمَّ قَالُوا لَا فَأَمَرَهُمْ بِأَكْلِهِ
Abu Qatoda (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ular bir safarda edilar. (U aytdi:) Men bir yovvoyi eshakni koʻrdim, otga minib, nayzani oldim va uni oʻldirdim. Bizning ichimizda ehromdagilar bor edi. Ular undan yedilar, soʻng (gunohdan) qoʻrqdilar. Men Rasululloh ﷺ dan soʻradim — yoki: Rasululloh ﷺ dan soʻraldi. U zot: «(Unga) ishora qildingizmi, yoki yordam berdingizmi, yoki ov qildingizmi?» dedilar. Shuʼba: «U ‹yordam berdingizmi› yoki ‹ov qildingizmi› deganini bilmadim», dedi. Soʻng ular: «Yoʻq», dedilar. Shunda u zot ularga uni yeyishni buyurdilar.Абу Қатода (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Улар бир сафарда эдилар. (У айтди:) Мен бир ёввойи эшакни кўрдим, отга миниб, найзани олдим ва уни ўлдирдим. Бизнинг ичимизда эҳромдагилар бор эди. Улар ундан едилар, сўнг (гуноҳдан) қўрқдилар. Мен Расулуллоҳ ﷺ дан сўрадим — ёки: Расулуллоҳ ﷺ дан сўралди. У зот: «(Унга) ишора қилдингизми, ёки ёрдам бердингизми, ёки ов қилдингизми?» дедилар. Шуъба: «У ‹ёрдам бердингизми› ёки ‹ов қилдингизми› деганини билмадим», деди. Сўнг улар: «Йўқ», дедилар. Шунда у зот уларга уни ейишни буюрдилар.