حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ عَنْ أَبِي حَازِمٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ قَالَ حَمَّادٌ ثُمَّ لَقِيتُ أَبَا حَازِمٍ فَحَدَّثَنِي بِهِ فَلَمْ أُنْكِرْ مِمَّا حَدَّثَنِي شَيْئًا قَالَكَانَ قِتَالٌ بَيْنَ بَنِي عَمْرِو بْنِ عَوْفٍ فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَ الظُّهْرِ فَأَتَاهُمْ لِيُصْلِحَ بَيْنَهُمْ وَقَالَ لِبِلَالٍ إِنْ حَضَرَتْ الصَّلَاةُ وَلَمْ آتِ فَمُرْ أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ قَالَ فَلَمَّا حَضَرَتْ الصَّلَاةُ أَذَّنَ ثُمَّ أَقَامَ فَأَمَرَ أَبَا بَكْرٍ فَتَقَدَّمَ فَلَمَّا تَقَدَّمَ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا جَاءَ صَفَّحَ النَّاسُ قَالَ وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ إِذَا دَخَلَ فِي الصَّلَاةِ لَمْ يَلْتَفِتْ قَالَ فَلَمَّا رَآهُمْ لَا يُمْسِكُونَ الْتَفَتَ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ بِيَدِهِ أَنْ امْضِهْ قَالَ فَرَجَعَ أَبُو بَكْرٍ الْقَهْقَرَى قَالَ وَتَقَدَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الصَّلَاةَ قَالَ يَا أَبَا بَكْرٍ مَا مَنَعَكَ إِذْ أَوْمَأْتُ إِلَيْكَ أَنْ تَمْضِيَ فِي صَلَاتِكَ قَالَ فَقَالَ مَا كَانَ لِابْنِ أَبِي قُحَافَةَ أَنْ يَؤُمَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ إِذَا نَابَكُمْ فِي الصَّلَاةِ شَيْءٌ فَلْيُسَبِّحْ الرِّجَالُ وَلْيُصَفِّقْ النِّسَاءُ
Sahl ibn Saʼd (roziyallohu anhu) aytdi: Banu Amr ibn Avf oʻrtasida jangu jadal boʻldi. Bu peshindan keyin Nabiy ﷺga yetib bordi va u zot ularning oralarini isloh qilish uchun oldilariga bordilar hamda Bilolga: «Agar namoz vaqti kirsa-yu men kelmasam, Abu Bakrga ayt, odamlarga namoz oʻqib bersin», dedilar. Namoz vaqti kirganda u azon aytdi, soʻng iqoma aytdi va Abu Bakrga buyurdi, u oldinga oʻtdi. U oldinga oʻtgach, Rasululloh ﷺ keldilar. U zot kelganlarida odamlar chapak chaldilar. Abu Bakr namozga kirsa, oʻgirilib qaramas edi. Ular (chapakni) toʻxtatmayotganini koʻrgach, oʻgirilib qaradi — qarasa, Rasululloh ﷺ ekanlar. U zot unga qoʻllari bilan «davom et», deb ishora qildilar. Abu Bakr tovonlari bilan orqaga qaytdi va Rasululloh ﷺ oldinga oʻtdilar. Rasululloh ﷺ namozni tugatgach: «Ey Abu Bakr, men senga ishora qilganimda namozingda davom etishingga nima toʻsqinlik qildi?» dedilar. U: «Abu Quhofaning oʻgʻliga Rasululloh ﷺga imomlik qilish yarashmasdi», dedi. Soʻng u zot: «Namozda sizlarga biror narsa yuz bersa, erkaklar tasbeh aytsin, ayollar chapak chalsin», dedilar.Саҳл ибн Саъд (розияллоҳу анҳу) айтди: Бану Амр ибн Авф ўртасида жангу жадал бўлди. Бу пешиндан кейин Набий ﷺга етиб борди ва у зот уларнинг ораларини ислоҳ қилиш учун олдиларига бордилар ҳамда Билолга: «Агар намоз вақти кирса-ю мен келмасам, Абу Бакрга айт, одамларга намоз ўқиб берсин», дедилар. Намоз вақти кирганда у азон айтди, сўнг иқома айтди ва Абу Бакрга буюрди, у олдинга ўтди. У олдинга ўтгач, Расулуллоҳ ﷺ келдилар. У зот келганларида одамлар чапак чалдилар. Абу Бакр намозга кирса, ўгирилиб қарамас эди. Улар (чапакни) тўхтатмаётганини кўргач, ўгирилиб қаради — қараса, Расулуллоҳ ﷺ эканлар. У зот унга қўллари билан «давом эт», деб ишора қилдилар. Абу Бакр товонлари билан орқага қайтди ва Расулуллоҳ ﷺ олдинга ўтдилар. Расулуллоҳ ﷺ намозни тугатгач: «Эй Абу Бакр, мен сенга ишора қилганимда намозингда давом этишингга нима тўсқинлик қилди?» дедилар. У: «Абу Қуҳофанинг ўғлига Расулуллоҳ ﷺга имомлик қилиш ярашмасди», деди. Сўнг у зот: «Намозда сизларга бирор нарса юз берса, эркаклар тасбеҳ айтсин, аёллар чапак чалсин», дедилар.