حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ حَدَّثَنَا الْحَكَمُ قَالَ سَمِعْتُ ابنَ أَبِي لَيْلَىنَّ حُذَيْفَةَ كَانَ بِالْمَدَائِنِ فَجَاءَهُ دِهْقَانُ بِقَدَحٍ مِنْ فِضَّةٍ فَأَخَذَهُ فَرَمَاهُ بِهِ وَقَالَ إِنِّي لَمْ أَفْعَلْ هَذَا إِلَّا أَنِّي قَدْ نَهَيْتُهُ فَلَمْ يَنْتَهِ وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَعْنِي نَهَانِي عَنْ الشُّرْبِ فِي آنِيَةِ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْحَرِيرِ وَالدِّيبَاجِ وَقَالَ هِيَ لَهُمْ فِي الدُّنْيَا وَلَكُمْ فِي الْآخِرَةِ
Ibn Abu Laylo aytdi: Huzayfa Madoinda edi. Uning oldiga bir dehqon kumush qadah bilan keldi. U esa uni olib, otib yubordi va: «Men buni shunchaki qilganim yoʻq, men uni qaytargan edim, u esa toʻxtamadi. Albatta, Rasululloh ﷺ meni oltin va kumush idishlarda ichishdan hamda ipak va dibodan qaytardilar va: ‹Bular ular uchun dunyoda, sizlar uchun esa oxiratdadir›, dedilar», dedi.Ибн Абу Лайло айтди: Ҳузайфа Мадоинда эди. Унинг олдига бир деҳқон кумуш қадаҳ билан келди. У эса уни олиб, отиб юборди ва: «Мен буни шунчаки қилганим йўқ, мен уни қайтарган эдим, у эса тўхтамади. Албатта, Расулуллоҳ ﷺ мени олтин ва кумуш идишларда ичишдан ҳамда ипак ва дибодан қайтардилар ва: ‹Булар улар учун дунёда, сизлар учун эса охиратдадир›, дедилар», деди.