حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فِي مَرَضِهِ مُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ فَقَالَتْ عَائِشَةُ لِحَفْصَةَ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ رَجُلٌ رَقِيقٌ فَإِذَا قَامَ فِي مَقَامِكَ لَمْ يُسْمِعْ النَّاسَ مِنْ الْبُكَاءِ فَقَالَ مُرُوهُ أَنْ يُصَلِّيَ بِالنَّاسِ قَالَ فَرَدَّتْ عَلَيْهِ مِرَارًا كُلُّ ذَلِكَ يَقُولُ مُرُوا أَبَا بَكْرٍ يُصَلِّي بِالنَّاسِ فَقَالَ فِي الثَّالِثَةِ دَعِينِي فَإِنَّكُنَّ أَنْتُنَّ صَوَاحِبُ يُوسُفَ لِيَؤُمَّ أَبُو بَكْرٍ النَّاسَ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ kasalliklarida: «Abu Bakrga aytinglar, odamlarga imom boʻlib namoz oʻqisin», dedilar. Oisha Hafsaga: «Abu Bakr yumshoq koʻngilli kishi; sizning joyingizda tursa, yigʻisidan odamlarga ovozini eshittira olmaydi», dedi. U zot: «Unga aytinglar, odamlarga namoz oʻqib bersin», dedilar. U bir necha bor u zotga (soʻzini) qaytardi, u zot esa har safar: «Abu Bakrga aytinglar, odamlarga namoz oʻqisin», derdilar. Uchinchisida: «Meni qoʻyinglar! Albatta, sizlar Yusufning (atrofidagi) ayollarisiz. Abu Bakr odamlarga imom boʻlsin», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ касалликларида: «Абу Бакрга айтинглар, одамларга имом бўлиб намоз ўқисин», дедилар. Оиша Ҳафсага: «Абу Бакр юмшоқ кўнгилли киши; сизнинг жойингизда турса, йиғисидан одамларга овозини эшиттира олмайди», деди. У зот: «Унга айтинглар, одамларга намоз ўқиб берсин», дедилар. У бир неча бор у зотга (сўзини) қайтарди, у зот эса ҳар сафар: «Абу Бакрга айтинглар, одамларга намоз ўқисин», дердилар. Учинчисида: «Мени қўйинглар! Албатта, сизлар Юсуфнинг (атрофидаги) аёлларисиз. Абу Бакр одамларга имом бўлсин», дедилар.