Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Safiyya Minoda hayz koʻrdi, holbuki u ifoza (tavofini) qilgan edi. Oisha: «Ey Allohning Rasuli, Safiyya bizni ushlab qoladiganga oʻxshaydi», dedi. U zot: «Nega?» dedilar. Men: «Hayz koʻrdi», dedim. U zot: «U ifoza (tavofini) qilmaganmidi?» dedilar. Men (javob berdim). (Roviy) aytdi: Menimcha, u: «Ha, (qilgan edi)», dedi — bu Muhammad ibn Ubaydning shubhasidir. U zot: «Unday boʻlsa, senga ushlanish yoʻq, joʻnayver», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Сафийя Минода ҳайз кўрди, ҳолбуки у ифоза (тавофини) қилган эди. Оиша: «Эй Аллоҳнинг Расули, Сафийя бизни ушлаб қоладиганга ўхшайди», деди. У зот: «Нега?» дедилар. Мен: «Ҳайз кўрди», дедим. У зот: «У ифоза (тавофини) қилмаганмиди?» дедилар. Мен (жавоб бердим). (Ровий) айтди: Менимча, у: «Ҳа, (қилган эди)», деди — бу Муҳаммад ибн Убайднинг шубҳасидир. У зот: «Ундай бўлса, сенга ушланиш йўқ, жўнайвер», дедилар.