حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ دَاوُدَ قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْمَا خُيِّرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ أَمْرَيْنِ إِلَّا اخْتَارَ أَيْسَرَهُمَا مَا لَمْ يَكُنْ إِثْمًا فَإِنْ كَانَ إِثْمًا كَانَ أَبْعَدَ النَّاسِ مِنْهُ وَمَا انْتَقَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِنَفْسِهِ فِي أَمْرٍ يُنْتَهَكُ مِنْهُ إِلَّا أَنْ تُنْتَهَكَ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ حُرْمَةٌ فَيَنْتَقِمُ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ikki ish oʻrtasida ixtiyor qoldirilsalar — toki u gunoh boʻlmasa — albatta ularning osonrogʻini tanlar edilar; agar u gunoh boʻlsa, u zot odamlarning undan eng yiroqlari edilar. Rasululloh ﷺ oʻzlariga qilingan biror ishda hech qachon (shaxsan) qasos olmaganlar — magar Alloh azza va jalla uchun boʻlgan hurmat buzilsa, oʻshanda Alloh azza va jalla uchun qasos olar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ икки иш ўртасида ихтиёр қолдирилсалар — токи у гуноҳ бўлмаса — албатта уларнинг осонроғини танлар эдилар; агар у гуноҳ бўлса, у зот одамларнинг ундан энг йироқлари эдилар. Расулуллоҳ ﷺ ўзларига қилинган бирор ишда ҳеч қачон (шахсан) қасос олмаганлар — магар Аллоҳ азза ва жалла учун бўлган ҳурмат бузилса, ўшанда Аллоҳ азза ва жалла учун қасос олар эдилар.