Oisha (roziyallohu anho) — Nabiy ﷺning zavjasi — xabar berdiki, u Rasululloh ﷺdan toun (vabo) haqida soʻradi. Shunda Allohning Nabiysi ﷺ unga: «U — Alloh azza va jalla Oʻzi xohlagan (kishi)ga yuboradigan bir azob edi; (lekin) Alloh uni moʻminlar uchun rahmat qildi. (Vabo) oʻz yurtiga tushgan, soʻng oʻz yurtida — sabr qilib, (savobini Allohdan) umid qilgan holda, oʻziga Alloh yozgan (taqdir)dan boshqa narsa yetmasligini bilgan holda — (chiqmay) qoladigan har bir bandaga, albatta, shahid ajrining misli (ajr) boʻladi», deb xabar berdilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) — Набий ﷺнинг завжаси — хабар бердики, у Расулуллоҳ ﷺдан тоун (вабо) ҳақида сўради. Шунда Аллоҳнинг Набийси ﷺ унга: «У — Аллоҳ азза ва жалла Ўзи хоҳлаган (киши)га юборадиган бир азоб эди; (лекин) Аллоҳ уни мўминлар учун раҳмат қилди. (Вабо) ўз юртига тушган, сўнг ўз юртида — сабр қилиб, (савобини Аллоҳдан) умид қилган ҳолда, ўзига Аллоҳ ёзган (тақдир)дан бошқа нарса етмаслигини билган ҳолда — (чиқмай) қоладиган ҳар бир бандага, албатта, шаҳид ажрининг мисли (ажр) бўлади», деб хабар бердилар.