حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ حَدَّثَنَا دَاوُدُ يَعْنِي ابْنَ أَبِي الْفُرَاتِ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ عَنْ يَحْيَى بْنِ يَعْمَرَ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا قَالَتْسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الطَّاعُونِ فَأَخْبَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ كَانَ عَذَابًا يَبْعَثُهُ اللَّهُ عَلَى مَنْ يَشَاءُ فَجَعَلَهُ رَحْمَةً لِلْمُؤْمِنِينَ فَلَيْسَ مِنْ رَجُلٍ يَقَعُ الطَّاعُونُ فَيَمْكُثُ فِي بَيْتِهِ صَابِرًا مُحْتَسِبًا يَعْلَمُ أَنَّهُ لَا يُصِيبُهُ إِلَّا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَهُ إِلَّا كَانَ لَهُ مِثْلُ أَجْرِ الشَّهِيدِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Men Rasululloh ﷺdan toun (vabo) haqida soʻradim. Rasululloh ﷺ menga xabar berdilarki: «U — Alloh xohlagan kishisiga yuboradigan bir azob edi; (soʻng) Alloh uni moʻminlar uchun rahmat qildi. Toun tushganda, oʻz uyida sabr qilib, savobini Allohdan umid qilib, oʻziga Alloh yozganidan boshqa narsa yetmasligini bilgan holda qoladigan har bir kishiga, albatta, shahid ajrining misli (ajr) boʻladi».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺдан тоун (вабо) ҳақида сўрадим. Расулуллоҳ ﷺ менга хабар бердиларки: «У — Аллоҳ хоҳлаган кишисига юборадиган бир азоб эди; (сўнг) Аллоҳ уни мўминлар учун раҳмат қилди. Тоун тушганда, ўз уйида сабр қилиб, савобини Аллоҳдан умид қилиб, ўзига Аллоҳ ёзганидан бошқа нарса етмаслигини билган ҳолда қоладиган ҳар бир кишига, албатта, шаҳид ажрининг мисли (ажр) бўлади».