حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةً فِي الْمَسْجِدِ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ وَمَعَهُ نَاسٌ ثُمَّ صَلَّى الثَّانِيَةَ فَاجْتَمَعَ تِلْكَ اللَّيْلَةَ أَكْثَرُ مِنْ الْأُولَى فَلَمَّا كَانَتْ الثَّالِثَةُ أَوْ الرَّابِعَةُ امْتَلَأَ الْمَسْجِدُ حَتَّى اغْتَصَّ بِأَهْلِهِ فَلَمْ يَخْرُجْ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَعَلَ النَّاسُ يُنَادُونَهُ الصَّلَاةَ فَلَمْ يَخْرُجْ فَلَمَّا أَصْبَحَ قَالَ لَهُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ مَا زَالَ النَّاسُ يَنْتَظِرُونَكَ الْبَارِحَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ أَمَا إِنَّهُ لَمْ يَخْفَ عَلَيَّ أَمْرُهُمْ وَلَكِنِّي خَشِيتُ أَنْ تُكْتَبَ عَلَيْهِمْحَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ قَالَ أَخْبَرَنَا يُونُسُ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ يَعْنِي صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةً فِي الْمَسْجِدِ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Ramazon oyida bir kecha masjidda namoz oʻqidilar, u zot bilan birga bir necha kishi (namoz oʻqidi). Soʻng ikkinchi (kecha) ham oʻqidilar; oʻsha kecha birinchisidan koʻra koʻproq (odam) toʻplandi. Uchinchi yoki toʻrtinchi (kecha) boʻlganda masjid ahli bilan tiqilib toʻlib ketdi, Rasululloh ﷺ esa ularning oldiga chiqmadilar. Odamlar u zotni: «Namoz!» deb chaqira boshladilar, u zot chiqmadilar. Tong otganda Umar ibn Xattob u zotga: «Yo Rasululloh, kecha odamlar sizni kutaverishdi», dedi. U zot: «Ularning ishi menga maxfiy emas edi, lekin men (bu namoz) ularga farz qilib yozilishidan qoʻrqdim», dedilar. Usmon ibn Umar bizga Yunusdan, u Zuhriydan, u Urvadan, u Oishadan (rivoyat qilib), shuning maʼnosini zikr qildi — yaʼni: Rasululloh ﷺ Ramazon oyida bir kecha masjidda namoz oʻqidilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Рамазон ойида бир кеча масжидда намоз ўқидилар, у зот билан бирга бир неча киши (намоз ўқиди). Сўнг иккинчи (кеча) ҳам ўқидилар; ўша кеча биринчисидан кўра кўпроқ (одам) тўпланди. Учинчи ёки тўртинчи (кеча) бўлганда масжид аҳли билан тиқилиб тўлиб кетди, Расулуллоҳ ﷺ эса уларнинг олдига чиқмадилар. Одамлар у зотни: «Намоз!» деб чақира бошладилар, у зот чиқмадилар. Тонг отганда Умар ибн Хаттоб у зотга: «Ё Расулуллоҳ, кеча одамлар сизни кутаверишди», деди. У зот: «Уларнинг иши менга махфий эмас эди, лекин мен (бу намоз) уларга фарз қилиб ёзилишидан қўрқдим», дедилар. Усмон ибн Умар бизга Юнусдан, у Зуҳрийдан, у Урвадан, у Оишадан (ривоят қилиб), шунинг маъносини зикр қилди — яъни: Расулуллоҳ ﷺ Рамазон ойида бир кеча масжидда намоз ўқидилар.