Abdulloh ibn al-Horis ibn Navfal aytdi: Muoviya ibn Abu Sufyon bizga asr namozini oʻqib berdi, soʻng Maymunaning oldiga (odam) yubordi, keyin uning ketidan yana bir kishini yubordi. Shunda u (Maymuna) dedi: Rasululloh ﷺ bir qoʻshinni jihozlayotgan edilar, u zotning huzurlarida ulov yoʻq edi. Soʻng sadaqadan ulovlar keldi va u zot ularni ular orasida taqsimlay boshladilar. Odamlar u zotni asr namozi kirib kelgunicha ushlab qolishdi. U zot asrdan oldin ikki rakat yoki Alloh xohlagancha (namoz) oʻqir edilar. Shunda asr namozini oʻqidilar, soʻng qaytib, undan oldin oʻqiydigan (namoz)larini oʻqidilar. U zot bir namozni oʻqisalar yoki bir ishni qilsalar, unga davomli boʻlishni yaxshi koʻrar edilar.Абдуллоҳ ибн ал-Ҳорис ибн Навфал айтди: Муовия ибн Абу Суфён бизга аср намозини ўқиб берди, сўнг Маймунанинг олдига (одам) юборди, кейин унинг кетидан яна бир кишини юборди. Шунда у (Маймуна) деди: Расулуллоҳ ﷺ бир қўшинни жиҳозлаётган эдилар, у зотнинг ҳузурларида улов йўқ эди. Сўнг садақадан уловлар келди ва у зот уларни улар орасида тақсимлай бошладилар. Одамлар у зотни аср намози кириб келгунича ушлаб қолишди. У зот асрдан олдин икки ракат ёки Аллоҳ хоҳлаганча (намоз) ўқир эдилар. Шунда аср намозини ўқидилар, сўнг қайтиб, ундан олдин ўқийдиган (намоз)ларини ўқидилар. У зот бир намозни ўқисалар ёки бир ишни қилсалар, унга давомли бўлишни яхши кўрар эдилар.