حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ مَوْلَى أَسْمَاءَ عَنْ أَسْمَاءَأَنَّهَا نَزَلَتْ عِنْدَ دَارِ الْمُزْدَلِفَةِ فَقَالَتْ أَيْ بُنَيَّ هَلْ غَابَ الْقَمَرُ لَيْلَةَ جَمْعٍ وَهِيَ تُصَلِّي قُلْتُ لَا فَصَلَّتْ سَاعَةً ثُمَّ قَالَتْ أَيْ بُنَيَّ هَلْ غَابَ الْقَمَرُ قَالَ وَقَدْ غَابَ الْقَمَرُ قُلْتُ نَعَمْ قَالَتْ فَارْتَحِلُوا فَارْتَحَلْنَا ثُمَّ مَضَيْنَا بِهَا حَتَّى رَمَيْنَا الْجَمْرَةَ ثُمَّ رَجَعَتْ فَصَلَّتْ الصُّبْحَ فِي مَنْزِلِهَا فَقُلْتُ لَهَا أَيْ هَنْتَاهُ لَقَدْ غَلَّسْنَا قَالَتْ كَلَّا يَا بُنَيَّ إِنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَذِنَ لِلظُّعُنِ
Asmoning mavlosi Abdullohdan rivoyat qilinadi: Asmo Muzdalifadagi bir uyning yonida tushdi va namoz oʻqiy boshladi. Soʻng: «Ey oʻgʻilcham, Jamʼ kechasi oy botdimi?» dedi. Men: «Yoʻq», dedim. U bir muddat namoz oʻqidi, soʻng yana: «Ey oʻgʻilcham, oy botdimi?» dedi. Oy botgan edi, men: «Ha», dedim. U: «Koʻchinglar», dedi. Biz koʻchdik, soʻng u bilan birga yurdik, toki jamraga tosh otdik. Soʻng u qaytib, oʻz manzilida bomdod namozini oʻqidi. Men unga: «Ey xonim, biz juda qorongʻida qildik-ku?» dedim. U: «Yoʻq, ey oʻgʻilcham, Allohning Nabiysi ﷺ kajavadagi ayollarga ruxsat berganlar», dedi.Асмонинг мавлоси Абдуллоҳдан ривоят қилинади: Асмо Муздалифадаги бир уйнинг ёнида тушди ва намоз ўқий бошлади. Сўнг: «Эй ўғилчам, Жамъ кечаси ой ботдими?» деди. Мен: «Йўқ», дедим. У бир муддат намоз ўқиди, сўнг яна: «Эй ўғилчам, ой ботдими?» деди. Ой ботган эди, мен: «Ҳа», дедим. У: «Кўчинглар», деди. Биз кўчдик, сўнг у билан бирга юрдик, токи жамрага тош отдик. Сўнг у қайтиб, ўз манзилида бомдод намозини ўқиди. Мен унга: «Эй хоним, биз жуда қоронғида қилдик-ку?» дедим. У: «Йўқ, эй ўғилчам, Аллоҳнинг Набийси ﷺ кажавадаги аёлларга рухсат берганлар», деди.