حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَكْرٍ قَالَ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ وَرَوْحٌ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ مَوْلَى أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ أَنَّهَا قَالَتْأَيْ بُنَيَّ هَلْ غَابَ الْقَمَرُ لَيْلَةَ جَمْعٍ قُلْتُ لَا ثُمَّ قَالَتْ أَيْ بُنَيَّ هَلْ غَابَ الْقَمَرُ قُلْتُ نَعَمْ قَالَتْ فَارْتَحِلُوا فَارْتَحَلْنَا ثُمَّ مَضَيْنَا حَتَّى رَمَتْ الْجَمْرَةَ ثُمَّ رَجَعَتْ فَصَلَّتْ الصُّبْحَ فِي مَنْزِلِهَا فَقُلْتُ لَهَا لَقَدْ غَلَّسْنَا قَالَ رَوْحٌ أَيْ هَنْتَاهُ قَالَتْ كَلَّا يَا بُنَيَّ إِنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَذِنَ لِلظُّعُنِ
Asmoning mavlosi Abdullohdan rivoyat qilinadi: U (Asmo): «Ey oʻgʻilcham, Jamʼ kechasi oy botdimi?» dedi. Men: «Yoʻq», dedim. Soʻng yana: «Ey oʻgʻilcham, oy botdimi?» dedi. Men: «Ha», dedim. U: «Koʻchinglar», dedi. Biz koʻchdik, soʻng yurdik, toki u jamraga tosh otdi. Soʻng qaytib, oʻz manzilida bomdod namozini oʻqidi. Men unga: «Biz juda qorongʻida qildik-ku», dedim — Ravh: «Ey xonim», deb qoʻshdi. U: «Yoʻq, ey oʻgʻilcham, Allohning Nabiysi ﷺ kajavadagi ayollarga ruxsat berganlar», dedi.Асмонинг мавлоси Абдуллоҳдан ривоят қилинади: У (Асмо): «Эй ўғилчам, Жамъ кечаси ой ботдими?» деди. Мен: «Йўқ», дедим. Сўнг яна: «Эй ўғилчам, ой ботдими?» деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Кўчинглар», деди. Биз кўчдик, сўнг юрдик, токи у жамрага тош отди. Сўнг қайтиб, ўз манзилида бомдод намозини ўқиди. Мен унга: «Биз жуда қоронғида қилдик-ку», дедим — Равҳ: «Эй хоним», деб қўшди. У: «Йўқ, эй ўғилчам, Аллоҳнинг Набийси ﷺ кажавадаги аёлларга рухсат берганлар», деди.