حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ عَامِرٍ عَنْ عُبَيْدِ بْنِ رِفَاعَةَ الزُّرَقِيِّ قَالَ قَالَتْ أَسْمَاءُيَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ بَنِي جَعْفَرٍ تُصِيبُهُمْ الْعَيْنُ أَفَأَسْتَرْقِي لَهُمْ قَالَ نَعَمْ فَلَوْ كَانَ شَيْءٌ سَابِقٌ الْقَدَرَ لَسَبَقَتْهُ الْعَيْنُ
Asmo (roziyallohu anho) shunday dedi: «Ey Allohning Rasuli, Jaʼfarning bolalariga koʻz tegyapti, ularga ruqya qildirsam boʻladimi?» U zot: «Ha, agar biror narsa qazoni ortda qoldiradigan boʻlganida, koʻz tegishi uni ortda qoldirar edi», dedilar.Асмо (розияллоҳу анҳо) шундай деди: «Эй Аллоҳнинг Расули, Жаъфарнинг болаларига кўз тегяпти, уларга руқя қилдирсам бўладими?» У зот: «Ҳа, агар бирор нарса қазони ортда қолдирадиган бўлганида, кўз тегиши уни ортда қолдирар эди», дедилар.