حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ وَرَوْحٌ الْمَعْنَى قَالَا حَدَّثَنَا سَعِيدٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ عِكْرِمَةَ أَنَّهُكَانَ بَيْنَ ابْنِ عَبَّاسٍ وَزَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ فِي الْمَرْأَةِ تَحِيضُ بَعْدَمَا تَطُوفُ بِالْبَيْتِ يَوْمَ النَّحْرِ مُقَاوَلَةٌ فِي ذَلِكَ فَقَالَ زَيْدٌ لَا تَنْفِرُ حَتَّى يَكُونَ آخِرُ عَهْدِهَا بِالْبَيْتِ وَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ إِذَا طَافَتْ يَوْمَ النَّحْرِ وَحَلَّتْ لِزَوْجِهَا نَفَرَتْ إِنْ شَاءَتْ وَلَا تَنْتَظِرُ فَقَالَتْ الْأَنْصَارُ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ إِنَّكَ إِذَا خَالَفْتَ زَيْدًا لَمْ نُتَابِعْكَ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ سَلُوا أُمَّ سُلَيْمٍ فَسَأَلُوهَا عَنْ ذَلِكَ فَأَخْبَرَتْ أَنَّ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَيِّ بْنِ أَخْطَبَ أَصَابَهَا ذَلِكَ فَقَالَتْ عَائِشَةُ الْخَيْبَةُ لَكِ حَبَسْتِينَا فَذُكِرَ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَمَرَهَا أَنْ تَنْفِرَ وَأَخْبَرَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ أَنَّهَا لَقِيَتْ ذَلِكَ فَأَمَرَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ تَنْفِرَ
Ikrima (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Ibn Abbos bilan Zayd ibn Sobit oʻrtasida nahr kuni Baytni tavof qilganidan keyin hayz koʻrgan ayol haqida bahs boʻldi. Zayd: «Baytga boʻlgan oxirgi ahdi boʻlmagunicha joʻnab ketmaydi», dedi. Ibn Abbos esa: «Agar nahr kuni tavof qilgan va eriga halol boʻlgan boʻlsa, xohlasa joʻnab ketaveradi, kutib turmaydi», dedi. Ansorlar: «Ey Ibn Abbos, sen Zaydga xilof qilsang, biz senga ergashmaymiz», dedilar. Ibn Abbos: «Ummu Sulaymdan soʻranglar», dedi. Ular undan shu haqda soʻrashdi. U esa Safiyya bint Huyay ibn Axtabning boshiga shu ish tushganini, Oisha unga: «Noumid boʻlgin, bizni ushlab qolding», deganini, bu narsa Rasululloh ﷺga zikr qilinganida, u zot unga joʻnab ketishga buyurganlarini xabar qildi. Ummu Sulaym oʻzi ham shunga duch kelganini va Rasululloh ﷺ unga joʻnab ketishga buyurganlarini xabar qildi.Икрима (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Ибн Аббос билан Зайд ибн Собит ўртасида наҳр куни Байтни тавоф қилганидан кейин ҳайз кўрган аёл ҳақида баҳс бўлди. Зайд: «Байтга бўлган охирги аҳди бўлмагунича жўнаб кетмайди», деди. Ибн Аббос эса: «Агар наҳр куни тавоф қилган ва эрига ҳалол бўлган бўлса, хоҳласа жўнаб кетаверади, кутиб турмайди», деди. Ансорлар: «Эй Ибн Аббос, сен Зайдга хилоф қилсанг, биз сенга эргашмаймиз», дедилар. Ибн Аббос: «Умму Сулаймдан сўранглар», деди. Улар ундан шу ҳақда сўрашди. У эса Сафийя бинт Ҳуяй ибн Ахтабнинг бошига шу иш тушганини, Оиша унга: «Ноумид бўлгин, бизни ушлаб қолдинг», деганини, бу нарса Расулуллоҳ ﷺга зикр қилинганида, у зот унга жўнаб кетишга буюрганларини хабар қилди. Умму Сулайм ўзи ҳам шунга дуч келганини ва Расулуллоҳ ﷺ унга жўнаб кетишга буюрганларини хабар қилди.