حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مُرَّةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ
﴿ وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الأَقْرَبِينَ ﴾ وَرَهْطَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ، خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى صَعِدَ الصَّفَا فَهَتَفَ " يَا صَبَاحَاهْ ". فَقَالُوا مَنْ هَذَا، فَاجْتَمَعُوا إِلَيْهِ. فَقَالَ " أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ خَيْلاً تَخْرُجُ مِنْ سَفْحِ هَذَا الْجَبَلِ أَكُنْتُمْ مُصَدِّقِيَّ ". قَالُوا مَا جَرَّبْنَا عَلَيْكَ كَذِبًا. قَالَ " فَإِنِّي نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَىْ عَذَابٍ شَدِيدٍ ". قَالَ أَبُو لَهَبٍ تَبًّا لَكَ مَا جَمَعْتَنَا إِلاَّ لِهَذَا ثُمَّ قَامَ فَنَزَلَتْ ﴿ تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ ﴾ وَقَدْ تَبَّ هَكَذَا قَرَأَهَا الأَعْمَشُ يَوْمَئِذٍ.(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi:) ‹Va eng yaqin qarindoshlaringni ogohlantir› (Shuaro surasi, 214) — va ulardan ixlosli (toza) urugʻ ingni — (oyati) nozil boʻ lganida, Rasululloh ﷺ chiqib, Safo (tepaligi)ga koʻ tarildilar va: «Yo sabohah (Ey sahar xavfi)!» deb nido qildilar. (Odamlar): «Bu kim?» dedi va u zotning oldigʻa toʻplandi. U zot: «Aytinglar-chi, agar men sizlarga — bu togʻ ning etagidan bir (dushman) ot (qoʻ shini) chiqadi (deb) xabar bersam, meni tasdiqlar edingizmi?» dedilar. Ular: «Biz senda yolgʻon (gap) sinab koʻ rmadik (sen hech yolgʻon aytmagansan)», dedi. U zot: «Bas, men — qattiq azob oldida — sizlarga ogohlantiruvchiman», dedilar. Abu Lahab: «Senga halokat boʻ lsin! Bizni shuning uchungina toʻplading-a?» dedi, soʻng (oʻrnidan) turdi. Shunda ‹Abu Lahabning ikki qoʻ li halok boʻ ldi va oʻ zi (ham) halok boʻ ldi› (Masad surasi, 1) (oyati) nozil boʻ ldi — ‹va qad tabba (va albatta halok boʻ ldi)› — Aʼmash oʻ sha kuni uni mana shunday oʻqidi.