Baroʼ ibn Ozib (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ: «Bu kunimizda qilishimiz lozim boʻlgan birinchi narsa — namoz (oʻqish), soʻng qaytib qurbonlik soʻyish. Bas, kimki shunday qilsa, u bizning sunnatimizga koʻra amal qildi; kim qurbonlikni namozdan oldin soʻydi, u — (oddiy) goʻsht, xolos — uni oilasiga taqdim etdi, u nusuk (qurbonlik) hisoblanmaydi», — dedilar. Ansordan Abu Burda ibn Niyor ismli kishi: «Yo Rasululloh, men nusukni (namozdan oldin) soʻydim, lekin mening bir yosh urgʻochi echkim bor — u kattaroq qoʻydan yaxshiroq», — dedi. Paygʻambar ﷺ: «Uni birinchisi oʻrniga qurbonlik qil, lekin sendan keyin hech kimga (qurbonlik sifatida) kifoya qilmaydi», — dedilar.Барў ибн Озиб (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ: «Бу кунимизда қилишимиз лозим бўлган биринчи нарса — намоз (ўқиш), сўнг қайтиб қурбонлик сўйиш. Бас, кимки шундай қилса, у бизнинг суннатимизга кўра амал қилди; ким қурбонликни намоздан олдин сўйди, у — (оддий) гўшт, холос — уни оиласига тақдим этди, у нусук (қурбонлик) ҳисобланмайди», — дедилар. Ансордан Абу Бурда ибн Ниёр исмли киши: «Ё Расулуллоҳ, мен нусукни (намоздан олдин) сўйдим, лекин менинг бир ёш урғочи эчким бор — у каттароқ қўйдан яхшироқ», — деди. Пайғамбар ﷺ: «Уни биринчиси ўрнига қурбонлик қил, лекин сендан кейин ҳеч кимга (қурбонлик сифатида) кифоя қилмайди», — дедилар.