حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي بَكْرٍ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ يَوْمَ جُمُعَةٍ، فَقَامَ النَّاسُ فَصَاحُوا فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَحَطَ الْمَطَرُ وَاحْمَرَّتِ الشَّجَرُ وَهَلَكَتِ الْبَهَائِمُ، فَادْعُ اللَّهَ يَسْقِينَا. فَقَالَ " اللَّهُمَّ اسْقِنَا ". مَرَّتَيْنِ، وَايْمُ اللَّهِ مَا نَرَى فِي السَّمَاءِ قَزَعَةً مِنْ سَحَابٍ، فَنَشَأَتْ سَحَابَةٌ وَأَمْطَرَتْ، وَنَزَلَ عَنِ الْمِنْبَرِ فَصَلَّى، فَلَمَّا انْصَرَفَ لَمْ تَزَلْ تُمْطِرُ إِلَى الْجُمُعَةِ الَّتِي تَلِيهَا، فَلَمَّا قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ صَاحُوا إِلَيْهِ تَهَدَّمَتِ الْبُيُوتُ وَانْقَطَعَتِ السُّبُلُ، فَادْعُ اللَّهَ يَحْبِسُهَا عَنَّا. فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا ". فَكُشِطَتِ الْمَدِينَةُ، فَجَعَلَتْ تُمْطِرُ حَوْلَهَا وَلاَ تَمْطُرُ بِالْمَدِينَةِ قَطْرَةً، فَنَظَرْتُ إِلَى الْمَدِينَةِ وَإِنَّهَا لَفِي مِثْلِ الإِكْلِيلِ.
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ juma kuni xutba qilayotgan paytda, odamlar turib, baqirib: «Yo Rasululloh, yomgʻir yoʻq (qurgʻoqchilik), daraxtlar quridi va mollar halok boʻldi; bas, yomgʻir uchun Allohga duo qil», — dedi. Bas, Rasululloh ﷺ ikki marta: «Allohim, bizni yomgʻir bilan siyla», — dedilar. Allohga qasamki, osmonda (bironta) bulut asari yoʻq edi va toʻsatdan osmon bulutlar bilan qoplandi va yomgʻir yogʻa boshladi. Paygʻambar ﷺ minbardan tushib, namoz oʻqidilar. Namozdan (uyiga) qaytganlarida, yomgʻir yogʻayotgan edi va keyingi jumagacha uzluksiz yomgʻir yogʻdi. Paygʻambar ﷺ juma xutbasini boshlaganlarida, odamlar baqira boshladi va u zotga: «Uylar quladi va yoʻllar uzildi; bas, yomgʻirni toʻxtatishni Allohdan soʻra», — dedi. Bas, Paygʻambar ﷺ tabassum qilib: «Allohim, atrofimizga, ustimizga emas», — dedilar. Bas, Madina ustida osmon ochildi, lekin uning chetlariga (Madina atrofiga) yomgʻir yogʻaverdi va Madina ustiga bir tomchi ham yomgʻir tushmadi. Men osmonga qaradim — u toj kabi yorqin va ochiq edi.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ жума куни хутба қилаётган пайтда, одамлар туриб, бақириб: «Ё Расулуллоҳ, ёмғир йўқ (қурғоқчилик), дарахтлар қуриди ва моллар ҳалок бўлди; бас, ёмғир учун Аллоҳга дуо қил», — деди. Бас, Расулуллоҳ ﷺ икки марта: «Аллоҳим, бизни ёмғир билан сийла», — дедилар. Аллоҳга қасамки, осмонда (биронта) булут асари йўқ эди ва тўсатдан осмон булутлар билан қопланди ва ёмғир ёға бошлади. Пайғамбар ﷺ минбардан тушиб, намоз ўқидилар. Намоздан (уйига) қайтганларида, ёмғир ёғаётган эди ва кейинги жумагача узлуксиз ёмғир ёғди. Пайғамбар ﷺ жума хутбасини бошлаганларида, одамлар бақира бошлади ва у зотга: «Уйлар қулади ва йўллар узилди; бас, ёмғирни тўхтатишни Аллоҳдан сўра», — деди. Бас, Пайғамбар ﷺ табассум қилиб: «Аллоҳим, атрофимизга, устимизга эмас», — дедилар. Бас, Мадина устида осмон очилди, лекин унинг четларига (Мадина атрофига) ёмғир ёғаверди ва Мадина устига бир томчи ҳам ёмғир тушмади. Мен осмонга қарадим — у тож каби ёрқин ва очиқ эди.