حَدَّثَنَا عُثْمَانُ، قَالَ حَدَّثَنِي جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَلِيٍّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا فِي جَنَازَةٍ فِي بَقِيعِ الْغَرْقَدِ، فَأَتَانَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَعَدَ وَقَعَدْنَا حَوْلَهُ، وَمَعَهُ مِخْصَرَةٌ فَنَكَّسَ، فَجَعَلَ يَنْكُتُ بِمِخْصَرَتِهِ ثُمَّ قَالَ " مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ، مَا مِنْ نَفْسٍ مَنْفُوسَةٍ إِلاَّ كُتِبَ مَكَانُهَا مِنَ الْجَنَّةِ وَالنَّارِ، وَإِلاَّ قَدْ كُتِبَ شَقِيَّةً أَوْ سَعِيدَةً ". فَقَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَفَلاَ نَتَّكِلُ عَلَى كِتَابِنَا وَنَدَعُ الْعَمَلَ، فَمَنْ كَانَ مِنَّا مِنْ أَهْلِ السَّعَادَةِ فَسَيَصِيرُ إِلَى عَمَلِ أَهْلِ السَّعَادَةِ، وَأَمَّا مَنْ كَانَ مِنَّا مِنْ أَهْلِ الشَّقَاوَةِ فَسَيَصِيرُ إِلَى عَمَلِ أَهْلِ الشَّقَاوَةِ قَالَ " أَمَّا أَهْلُ السَّعَادَةِ فَيُيَسَّرُونَ لِعَمَلِ السَّعَادَةِ، وَأَمَّا أَهْلُ الشَّقَاوَةِ فَيُيَسَّرُونَ لِعَمَلِ الشَّقَاوَةِ "، ثُمَّ قَرَأَ [quran sura="92" aya_start="5" aya_end="5"]{فَأَمَّا مَنْ أَعْطَى وَاتَّقَى} الآيَةَ.
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Baqiʼ ul-Gʻarqadda bir janozaga hamroh boʻldik. Paygʻambar ﷺ bizning oldimizga kelib oʻtirdilar va biz u zotning atrofida oʻtirdik. U zotning qoʻlida kichik bir tayoq bor edi; soʻng u zot boshlarini egib, u (tayoq) bilan yerni chiza boshladilar. Soʻng u zot: «Sizlardan — va yaratilgan har bir jondan — hech biri yoʻqki, uning jannat yoki doʻzaxdagi joyi belgilangan boʻlmasa; uning baxtli yoki badbaxt boʻlishi ham (oldindan) yozilgan», — dedilar. Bir kishi: «Yo Rasululloh, biz oʻzimizga yozilgan (taqdir)ga tayanib, amal(lar)ni tark etmaylikmi? Chunki baxtli boʻlgan kishi baxtli (kishi) amalini, badbaxt boʻlgan kishi esa badbaxt (kishi) amalini qiladi», — dedi. Paygʻambar ﷺ: «Yaxshi amallar baxtli(lar) uchun, yomon amallar esa badbaxt(lar) uchun osonlashtiriladi», — dedilar. Soʻng u zot (mana bu) oyatlarni oʻqidilar: ‹Kim (sadaqa) bersa va taqvodor boʻlsa hamda eng goʻzal (mukofot)ga ishonsa (Alloh uni oson yoʻlga muyassar qiladi)› (Layl, 5-6).Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Бақиъ ул-Ғарқадда бир жанозага ҳамроҳ бўлдик. Пайғамбар ﷺ бизнинг олдимизга келиб ўтирдилар ва биз у зотнинг атрофида ўтирдик. У зотнинг қўлида кичик бир таёқ бор эди; сўнг у зот бошларини эгиб, у (таёқ) билан ерни чиза бошладилар. Сўнг у зот: «Сизлардан — ва яратилган ҳар бир жондан — ҳеч бири йўқки, унинг жаннат ёки дўзахдаги жойи белгиланган бўлмаса; унинг бахтли ёки бадбахт бўлиши ҳам (олдиндан) ёзилган», — дедилар. Бир киши: «Ё Расулуллоҳ, биз ўзимизга ёзилган (тақдир)га таяниб, амал(лар)ни тарк этмайликми? Чунки бахтли бўлган киши бахтли (киши) амалини, бадбахт бўлган киши эса бадбахт (киши) амалини қилади», — деди. Пайғамбар ﷺ: «Яхши амаллар бахтли(лар) учун, ёмон амаллар эса бадбахт(лар) учун осонлаштирилади», — дедилар. Сўнг у зот (мана бу) оятларни ўқидилар: ‹Ким (садақа) берса ва тақводор бўлса ҳамда энг гўзал (мукофот)га ишонса (Аллоҳ уни осон йўлга муяссар қилади)› (Лайл, 5-6).