Baro ibn Ozib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ menga: «Toʻshakka yotganingda, namoz tahoratidek tahorat ol, oʻng yoning bilan yotib, shunday ayt: ‹Allohumma aslamtu vajhi ilayka, va favvaztu amri ilayka, va aljaʼtu zahri ilayka, ragʻbatan va rahbatan ilayka. La maljaʼa va la manjaa minka illa ilayka. Allohumma amantu bi-kitabikallazi anzalta va bi-nabiyyikallazi arsalta› (Allohim, yuzimni Senga topshirdim, ishimni Senga havola qildim, (umid va) qoʻrquv bilan oʻzimni Senga tayadim. Senden (qochib) panoh va najot faqat Senga (qaytishdadir). Allohim, Sen nozil qilgan Kitobingga va Sen yuborgan Paygʻambaringga iymon keltirdim). Agar oʻsha kechasi vafot etsang, iymon (Islom) bilan vafot etasan; bu soʻzlar (uyqudan oldingi) eng oxirgi soʻzing boʻlsin», — dedilar. Men buni Paygʻambar ﷺ oldida takrorladim; ‹...bi-kitabikallazi anzalta›ga yetganimda: ‹va rasulika› — dedim. Paygʻambar ﷺ: «Yoʻq, (uning oʻrniga): ‹va nabiyyikallazi arsalta› — (deb ayt)», — dedilar.Баро ибн Озиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ менга: «Тўшакка ётганингда, намоз таҳоратидек таҳорат ол, ўнг ёнинг билан ётиб, шундай айт: ‹Аллоҳумма асламту важҳи илайка, ва фаввазту амри илайка, ва алжаъту заҳри илайка, рағбатан ва раҳбатан илайка. Ла малжаъа ва ла манжаа минка илла илайка. Аллоҳумма аманту би-китабикаллази анзалта ва би-набиййикаллази арсалта› (Аллоҳим, юзимни Сенга топширдим, ишимни Сенга ҳавола қилдим, (умид ва) қўрқув билан ўзимни Сенга таядим. Сенден (қочиб) паноҳ ва нажот фақат Сенга (қайтишдадир). Аллоҳим, Сен нозил қилган Китобингга ва Сен юборган Пайғамбарингга иймон келтирдим). Агар ўша кечаси вафот эцанг, иймон (Ислом) билан вафот этасан; бу сўзлар (уйқудан олдинги) энг охирги сўзинг бўлсин», — дедилар. Мен буни Пайғамбар ﷺ олдида такрорладим; ‹...би-китабикаллази анзалта›га етганимда: ‹ва расулика› — дедим. Пайғамбар ﷺ: «Йўқ, (унинг ўрнига): ‹ва набиййикаллази арсалта› — (деб айт)», — дедилар.