Rofeʼ ibn Xadij (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Madinada (boshqa) hammadan koʻproq dalalarda ishlar edik. Biz yerni — uning maʼlum, belgilangan bir qismining hosili yer egasiga beriladigan (sharti) bilan — ijaraga olar edik. Baʼzan oʻsha qismning ekini ofat (kasallik) bilan zararlanar, qolgani esa sogʻ qolar edi yoki aksincha boʻlar edi; shuning uchun Paygʻambar ﷺ bu (odat)dan qaytardi. Oʻsha paytda (yer ijarasi uchun) oltin yoki kumush ishlatilmas edi. Agar ular urugʻni (yer egasi) bersa, ular shuncha-shuncha (hosil) olar edi.Рофеъ ибн Хадиж (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Мадинада (бошқа) ҳаммадан кўпроқ далаларда ишлар эдик. Биз ерни — унинг маълум, белгиланган бир қисмининг ҳосили ер эгасига бериладиган (шарти) билан — ижарага олар эдик. Баъзан ўша қисмнинг экини офат (касаллик) билан зарарланар, қолгани эса соғ қолар эди ёки аксинча бўлар эди; шунинг учун Пайғамбар ﷺ бу (одат)дан қайтарди. Ўша пайтда (ер ижараси учун) олтин ёки кумуш ишлатилмас эди. Агар улар уруғни (ер эгаси) берса, улар шунча-шунча (ҳосил) олар эди.