حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَانَ رَجُلٌ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ، يُقَالُ لَهُ جُرَيْجٌ، يُصَلِّي، فَجَاءَتْهُ أُمُّهُ فَدَعَتْهُ، فَأَبَى أَنْ يُجِيبَهَا، فَقَالَ أُجِيبُهَا أَوْ أُصَلِّي ثُمَّ أَتَتْهُ، فَقَالَتِ اللَّهُمَّ لاَ تُمِتْهُ حَتَّى تُرِيَهُ الْمُومِسَاتِ. وَكَانَ جُرَيْجٌ فِي صَوْمَعَتِهِ، فَقَالَتِ امْرَأَةٌ لأَفْتِنَنَّ جُرَيْجًا. فَتَعَرَّضَتْ لَهُ فَكَلَّمَتْهُ فَأَبَى، فَأَتَتْ رَاعِيًا، فَأَمْكَنَتْهُ مِنْ نَفْسِهَا فَوَلَدَتْ غُلاَمًا، فَقَالَتْ هُوَ مِنْ جُرَيْجٍ. فَأَتَوْهُ، وَكَسَرُوا صَوْمَعَتَهُ فَأَنْزَلُوهُ وَسَبُّوهُ، فَتَوَضَّأَ وَصَلَّى ثُمَّ أَتَى الْغُلاَمَ، فَقَالَ مَنْ أَبُوكَ يَا غُلاَمُ قَالَ الرَّاعِي. قَالُوا نَبْنِي صَوْمَعَتَكَ مِنْ ذَهَبٍ. قَالَ لاَ إِلاَّ مِنْ طِينٍ ".
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ: «Bani Isroilda Jurayj degan bir kishi bor edi; u namoz oʻqiyotgan paytda, onasi kelib, uni chaqirdi, lekin u uning chaqirigʻiga javob bermadi. U (oʻziga): ‹Namozni davom ettiraymi yoki onamga javob beraymi?› — dedi. Onasi unga ikkinchi marta kelib, uni chaqirdi va: ‹Allohim! Uni — fohishalarning yuzini koʻrmaguncha — oʻldirma›, — dedi. Jurayj bir ibodatxona (savmaʼa)da yashar edi. Bir ayol — u Jurayjni (gunohga) oʻziga rom qilaman, — dedi va uning oldiga borib, oʻzini (yomon amal uchun) taklif qildi, lekin u rad etdi. Soʻng u (ayol) bir choʻponning oldiga borib, unga oʻzi bilan zino qilishga ruxsat berdi va keyinchalik bir oʻgʻil tugʻdi. U — bu bola Jurayjdan, — deb daʼvo qildi. Odamlar Jurayjning oldiga borib, uning ibodatxonasini buzdi, uni undan (tashqariga) sudrab chiqardi va uni soʻkdi. U tahorat olib, namoz oʻqidi, soʻng oʻsha (chaqaloq) oʻgʻilning oldiga borib, undan: ‹Ey bola! Sening otang kim?› — deb soʻradi. Chaqaloq — uning otasi oʻsha choʻpon ekanini — aytdi. Odamlar: ‹Biz sening uchun oltindan ibodatxona qurib beramiz›, — dedi, lekin Jurayj ulardan — uni faqat loydan qilishni — soʻradi», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Бани Исроилда Журайж деган бир киши бор эди; у намоз ўқиётган пайтда, онаси келиб, уни чақирди, лекин у унинг чақириғига жавоб бермади. У (ўзига): ‹Намозни давом эттирайми ёки онамга жавоб берайми?› — деди. Онаси унга иккинчи марта келиб, уни чақирди ва: ‹Аллоҳим! Уни — фоҳишаларнинг юзини кўрмагунча — ўлдирма›, — деди. Журайж бир ибодатхона (савмаъа)да яшар эди. Бир аёл — у Журайжни (гуноҳга) ўзига ром қиламан, — деди ва унинг олдига бориб, ўзини (ёмон амал учун) таклиф қилди, лекин у рад этди. Сўнг у (аёл) бир чўпоннинг олдига бориб, унга ўзи билан зино қилишга рухсат берди ва кейинчалик бир ўғил туғди. У — бу бола Журайждан, — деб даъво қилди. Одамлар Журайжнинг олдига бориб, унинг ибодатхонасини бузди, уни ундан (ташқарига) судраб чиқарди ва уни сўкди. У таҳорат олиб, намоз ўқиди, сўнг ўша (чақалоқ) ўғилнинг олдига бориб, ундан: ‹Эй бола! Сенинг отанг ким?› — деб сўради. Чақалоқ — унинг отаси ўша чўпон эканини — айтди. Одамлар: ‹Биз сенинг учун олтиндан ибодатхона қуриб берамиз›, — деди, лекин Журайж улардан — уни фақат лойдан қилишни — сўради», — дедилар.